Κατά τον κριτικό και θεωρητικό της λογοτεχνίας Terry Eagleton (ο οποίος δεν υπήρξε ιδιαίτερα συμπαθών), το μεγάλο μειονέκτημα του μεταμοντερνισμού έγκειται στο γεγονός πως αρνείται την εγκυρότητα των παγκόσμιων αρχών και των βασικών καθοδηγητικών κανόνων που διέπουν τα προηγηθέντα ρεύματα εν γένει, "ενθαρρύνοντας ένα είδος ηδονιστικού ετερόκλητου browsing στο πολιτισμικό shopping mall των ιδεών και … Συνέχεια ανάγνωσης Υπεραιχμή – Τ. Πίντσον →

Τίποτα τυχαίο ή περιττό σε αυτό το -δυσανάλογα με τη λογοτεχνική του αξία- μικρό σε μέγεθος βιβλίο. Ο ήρωάς του δεν διαθέτει άλλο όνομα πέραν εκείνου με το οποίο υπογράφει στην εφημερίδα τις συμβουλές του προς το εναγές κοινό του, τους ταπεινούς και καταφρονημένους του κόσμου ετούτου, οι οποίοι αναζητούν κάποια/ όποια λύτρωση, μια χείρα … Συνέχεια ανάγνωσης Ο Δεσποινίς «Μοναχικές Καρδιές» – N. Γουέστ →

Ας μου επιτραπεί να ξεκινήσω με μια προβοκατόρικη δήλωση: "Για να γράψεις ένα μεγάλο βιβλίο, πρέπει να διαλέξεις ένα μεγάλο θέμα" διδάσκει ο Μέλβιλ και φυσικά έχει δίκιο… και ταυτόχρονα άδικο. Έχει εξολοκλήρου δίκιο όταν ομιλεί ως Μέλβιλ, εκπρόσωπος της Μεγαλειότητάς του, αλλά άδικο όταν ομιλεί εκ μέρους των άλλων (ελασσόνων) ομοτέχνων του. Ακόμα περισσότερο … Συνέχεια ανάγνωσης Σκέψεις →

Ομολογώ πως αυτό το βιβλίο δεν το είχα ακουστά, ενώ τον συγγραφέα του τον γνώριζα με τη διπλή ιδιότητά του ως εκπροσώπου του λογοτεχνικού ρεύματος Nouveau Roman και -πρώτιστα- ως σεναριογράφου τού εμβληματικού "Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ". Χρειάστηκε να διαβάσω κάποιες συνεντεύξεις του εκνευριστικά φειδωλού σε επαίνους (και απολαυστικά πληθωρικού σε ψόγους) Ναμπόκοφ, ο οποίος μεταξύ … Συνέχεια ανάγνωσης Η ζήλια – A. Ρομπ-Γκριγιέ →

Ουδέποτε υπήρξα φανατικός Λανθιμικός, καθώς το weird ύφος της 1ης περιόδου του δεν με ενθουσίαζε ιδιαίτερα. Και αν η Κινέτα ανήκει απλά στην…καταγέλαστο Αθανασία, ο "Κυνόδοντας" απέπνεε κάτι φρέσκο – όχι πρωτότυπο (Χάνεκε ως πρωτογενής επιρροή), αλλά εντούτοις προσωπικό, ιδίως στο επίπεδο της συναρμογής σεναριακού-στιλιστικού που ενσωμάτωνε με έξυπνο τρόπο το παιγνιώδες. Η συνέχεια ως … Συνέχεια ανάγνωσης Η ευνοούμενη – Γ. Λάνθιμος →

Όταν, κατά πώς λέει και ο Ο. Έκο, "ο Δον Κιχώτης εγκατέλειψε οικία και οικείους για να αναζητήσει στον κόσμο των γεγονότων, της πραγματικότητας και της περιπέτειας όλα εκείνα που τα βιβλία του τού υποσχέθηκαν", ο κόσμος μας ξέφυγε προς στιγμή από τον άξονά του. Το παραπέτασμα σκίστηκε και ο κόσμος της φαντασίας χίμηξε με … Συνέχεια ανάγνωσης Σκέψεις →

Ο χαρακτηρισμός του, στο οπισθόφυλλο, ως "ένα από τα σημαντικότερα ήδη μυθιστορήματα του 21ου αιώνα", αποδεικνύεται εξαρχής προβληματικός για το βιβλίο αυτό. Αφενός, χρονικά βρισκόμαστε σε εξαιρετικά πρώιμο στάδιο για αναγορεύσεις και αφορισμούς του είδους, δεδομένου μάλιστα πως το κύρος λέξεων όπως "Σημαντικότερος συγγραφέας", "Αριστούργημα!" κ.ο.κ. "εκπίπτει εκείνου της εκδιδομένης γυναικός" (όπως έγραφαν κάποιοι, κάπου, … Συνέχεια ανάγνωσης Ο Άτλας του Ουρανού – Ντ. Μίτσελ →