Ξεκαθαρίζω εξαρχής πως δεν πρόκειται να προσθέσω τη δική μου άποψη για την ταινία, δεδομένου πως όσοι προηγήθηκαν έχουν καλύψει το θέμα επαρκέστατα. Θα σταθώ, ωστόσο,  σε κάτι διαφορετικό που έχει περισσότερο να κάνει με την αναγνωστική οπτική, παρά με την αμιγώς κινηματογραφική. Υπάρχει ένα βιβλίο που καθόρισε εν πολλοίς τα φοιτητικά μου χρόνια, αλλά … Συνέχεια ανάγνωσης Κήνσορες και θεράποντες / Τζόκερ →

Στον κινηματογραφικό κόσμο του Μπονγκ Τζουν-χο, η έννοια του παρασιτισμού πόρρω απέχει από το να αποτελεί αξιολογική κρίση, πλην μόνο μια απλή διαπίστωση. Η λούμπεν οικογένεια, η οποία αποτελεί τον βασικό πρωταγωνιστή της ταινίας αυτής, δεν περιγράφεται αρνητικά ούτε βέβαια και θετικά. Ο κόσμος τους είναι εκείνος του κοινωνικού βυθού όπου κατακλύζεται από λύματα (ο … Συνέχεια ανάγνωσης Παράσιτα – Μπονγκ Τζουν-χο →

Ο Φ. Ροθ συγκαταλέγεται μεταξύ των ελαχίστων μεταπολεμικών συγγραφέων που μπορώ να διαβάσω άτυπτα – δίχως, δηλαδή, την ανάγκη να εφευρίσκω συνεχώς επιχειρήματα που να δικαιολογούν την ανάλωση πολύτιμου, ανεπίστρεπτου χρόνου που ακόμα και ένα σχετικά ολιγοσέλιδο βιβλίο απαιτεί. Η γενικότερη προβληματική του, αλλά πρώτιστα το αφηγηματικό του στιλ, με προσέλκυαν και συνεχίζουν να το … Συνέχεια ανάγνωσης Ο καθηγητής του πόθου – Φ. Ροθ →

Δεν υπάρχει ένα και εξαρχής καθορισμένο "raison d'être" για τη λογοτεχνία, και την τέχνη γενικότερα, και ίσως δεν θα έπρεπε. Σίγουρα η Μεγάλη Λογοτεχνία δεν χρήζει υποστήριξης, καθότι από μόνη της μαρμαίρει την πλάση, αποτελώντας το μέγα "πρώτο κινούν ακίνητον". Τι συμβαίνει όμως με τη μικρότερη, εκείνη που δεν δημιουργεί καθ' ομοίωσή της τον κόσμο, … Συνέχεια ανάγνωσης Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά – Λ. Παδούρα →

Ξεκινώ αποφαινόμενος. Και αυτό το βιβλίο φέρνει την "κατάρα" όσων (συνεχώς μειούμενων) έργων σύγχρονης λογοτεχνίας έχω διαβάσει: Αγωνιά! Να είναι σημαντικό, να είναι ιδιαίτερο, να αφήσει το στίγμα του, να ξεφύγει από την επίδραση, από τη σκιά των προγόνων (βαριά η κληρονομιά της γερμανικής λογοτεχνίας!) Δεν υποστηρίζω πως η Erpenbeck ζει με τον… καημό αυτό … Συνέχεια ανάγνωσης Η συντέλεια του κόσμου – Τ. Έρπενμπεκ →

Όχι πως έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία, αλλά από πολιτιστικής (και άρα λογοτεχνικής) πλευράς είμαι άνθρωπος του Κέντρου (ένα να τα ελέγχει όλα!) και όχι της Περιφέρειας. Ο Κανόνας είναι πρώτιστα ο Δυτικός και οι λοιποί ήσσονες κανόνες απλά εμπλουτίζουν τον έναστρο ουρανό της Λογοτεχνίας, "πάλ' εις μικρόν γενναίοι, πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε", χωρίς να διαταράσσουν … Συνέχεια ανάγνωσης Τα Πάντα Γίνονται Κομμάτια – Τ. Ατσέμπε →

Υπάρχει κάτι τραγικό στην αναγνωστική ωριμότητα που υπερκαλύπτει, πιστεύω, την όποια αίσθηση κύρους προσδίδει η πατίνα του χρόνου. Η επίγνωση του αναπόφευκτου τέλους, του πεπερασμένου, του γεγονότος πως το ίδιο σου το σώμα μπορεί να σε προδώσει ανά πάσα στιγμή, το μυαλό, τα μάτια…. Από μόνο του αυτό θέτει όρια, προϋποθέσεις, αυστηρότερα κριτήρια, μεταμέλεια, σκέψεις … Συνέχεια ανάγνωσης Ο ώριμος αναγνώστης και το αναπόφευκτο →

"Ιδιοφυΐα είναι η μη συμβατικότητα" δηλώνει εξαρχής και ξεκάθαρα ο Ναμπόκοφ, προεξοφλώντας πως τίποτα συμβατικό, πλην όμως ιδιοφυές, δεν θα βρούμε στο έργο του. Γραμμένο στο μεσοδιάστημα των δύο σημαντικότερων έργων του ("Λολίτα" και "Χλομή φωτιά") ο "Κύριος Πνιν" είναι μια μετάβαση, καλύτερα μια γέφυρα που ενώνει τα δύο αυτά κείμενα, καθώς στοιχεία του πρώτου … Συνέχεια ανάγνωσης Ο αξιοπρεπής κ. Πνιν – B. Ναμπόκοφ →

Η ματαιότητα, αυτό το λιμάνι στο τέλος του κόσμου, όπου όλοι καταφεύγουν έχοντας απωλέσει και τις τελευταίες εφήμερες ελπίδες τους, ήταν κάτι που πάντα με είλκυε στην τέχνη. Αυτό το ανέλπιδο βήμα στο κενό, με βλέμμα καθαρό, εν πλήρη επιγνώσει πως το τίποτα σε προσμένει με ανοιχτές αγκάλες, πως κι εσύ, όσο θαυμαστά τα επίγεια … Συνέχεια ανάγνωσης Αύγουστος – Τζ. Γουίλιαμς →