Ένα φάντασμα πλανιέται επάνω από το "Ναζιστική λογοτεχνία στην Αμερική", εκείνο του Μπόρχες. Ίσως το πιο "Μπορχεσιανό" κείμενο του Μπολάνιο (ξεκάθαρα επηρεασμένου από τον μεγάλο Αργεντινό συγγραφέα), κάτι που ταυτόχρονα αποτελεί πλεονέκτημα και μειονέκτημα - πλεονέκτημα για τους προφανείς λόγους, και ταυτόχρονα μειονέκτημα, πάλι για τους ίδιους ακριβώς λόγους! Η σύγκριση με τον Δάσκαλο, αναπόφευκτη… … Συνέχεια ανάγνωσης Η ναζιστική λογοτεχνία στην Αμερική – Ρ. Μπολάνιο →

Σαφώς κατώτερο σε σχέση με το αριστουργηματικό "Η χώρα του χιονιού", αλλά και το εντυπωσιακό "Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών". Εντούτοις, αυτή η μικρή νουβέλα…όζει Kawabata στυλιστικά και θεματολογικά. Τελικά, κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της Ιαπωνίας. Ο έρωτας δεν είναι ποτέ απλή υπόθεση, όποτε η φαντασίωση, η ενοχή και ο ψυχικός ακρωτηριασμός μετουσιώνονται σε … Συνέχεια ανάγνωσης Η λίμνη – Γ. Καβαμπάτα →

Ένα βασικό πρόβλημα της μεταπολεμικής λογοτεχνίας, της λεγόμενης και "σύγχρονης", είναι πως αποτελεί το "φτωχό συγγενή" των κολοσσών που προηγήθηκαν. Δεδομένου πως η τέχνη πρωτίστως και κυρίως είναι το Ύφος και δευτερευόντως και συμπληρωματικώς το περιεχόμενο, οι νεόκοποι συγγραφείς, όφειλαν να αποδεχτούν την επώδυνα υποτιμητική μοίρα του "Επιγόνου" (G. Steiner). Μη έχοντας επομένως να συνεισφέρουν … Συνέχεια ανάγνωσης Confiteor – Ζ. Καμπρέ →

Αυτό που οι περισσότεροι αποκαλούν "πραγματικότητα" δεν είναι τελικά τίποτε περισσότερο από την προσωπική τους αντίληψη και μετάφραση του επιστητού. Η κυρίαρχη αυτή ανάγνωση αποτελεί το κεντρικό πλαίσιο αναφοράς, μιας και η κοινωνική –ενίοτε αγελαία- φύση του ατόμου το ωθεί στην αγκαλιά της πλειοψηφίας. Η "ωρίμανση", επομένως, αδιάλειπτα  συνεπάγεται έναν σταδιακό απεγκλωβισμό από την προσωπική … Συνέχεια ανάγνωσης Σκέψεις… →

Το να περικλείσεις την Ανθρώπινη Κατάσταση σε ένα βιβλίο (έστω, 1700 σελίδων) είναι έργο τιτάνιο, τέτοιο που αρμόζει αποκλειστικά στους Πατρικίους της διανόησης. Ο Λ. Τολστόι έχει εγκύψει στα μύχια της ανθρώπινης ψυχής, ανατέμνοντας το καθημερινό και το μοναδικό, το ευτελές και το μεγαλειώδες, το προσωπικό σε συνάρτηση με το ιστορικό, το Ανθρώπινο και το … Συνέχεια ανάγνωσης Πόλεμος και Ειρήνη – Λ. Τολστόι →

Με το πέρας των ετών, τείνουμε να ανατρέχουμε ολοένα και συχνότερα στο παρελθόν, φοβούμενοι αφενός να αντιμετωπίσουμε τις διαψεύσεις του παρόντος ή αφετέρου να ατενίσουμε τη θλιβερή προοπτική της φθοράς που επιφέρει το μέλλον στο σώμα και στη νόηση. Η νοσταλγία αποτελεί λοιπόν το ultimum refugium, κυρίως επειδή ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει την τάση να … Συνέχεια ανάγνωσης Σκέψεις… →