Οι αυτοβιογραφίες λογοτεχνών δεν με ενθουσιάζουν ως είδος. Σύμφωνα με τη δική μου οπτική, αυτό που έχει σημασία είναι πάντα και πρώτιστα το έργο και όχι οι απόψεις, οι προσωπικότητες ή τα πεπραγμένα τους. Δεδομένου μάλιστα πως πλήττω αφόρητα ιδίως με την παράθεση στιγμών από την παιδική ηλικία, αποφεύγω να αναλώνω πολύτιμο χρόνο σε κάτι … Συνέχεια ανάγνωσης Μίλησε μνήμη – Β. Ναμπόκοφ →

Ο κυνισμός, η μισανθρωπία και ο πεσιμισμός δεν συνιστά Τέχνη καθ’ εαυτήν, εφόσον δεν συνάδει με τη συνεπή κατανόηση του υπαρξιακού άχθους που συνεπιφέρει το πέρασμα του χρόνου, της ηδονής ως αντιπάλου δέους του θανάτου. Ο ήρωας του Ροθ είναι χυδαίος, υβριστής, παρεκκλίνων και ταυτόχρονα γοητευτικός, καθώς η γραφή του κορυφαίου συγγραφέα – αγχέμαχο όπλο!- … Συνέχεια ανάγνωσης Το Θέατρο του Σάμπαθ – Φ. Ροθ →

Παραφράζοντας τον F.M. Ford: "Αυτή είναι η ωραιότερη ερωτική ιστορία. Η ωραιότερη!" Πώς όχι, όταν μόνο η αγάπη για το Θείο (καίτοι προσωπικά δεν έχω μεταφυσικές ανησυχίες) μπορεί να εμποδίσει το πάθος των δύο εραστών; Και όταν όμως το κάνει στο τέλος, με τραγικό τρόπο, η παραδοχή της παρουσίας Του από τον ήρωα, δεν θα … Συνέχεια ανάγνωσης Το τέλος μιας σχέσης – Γκ. Γκριν →

Προτού η ψυχανάλυση καταστεί modus vivendi και οι Αρχιερείς της αποκτήσουν εξουσία επάνω σε ψυχές και σώματα προσφέροντας σωτηρία, ο Ντοστογιέφσκι καταδύθηκε στα έγκατα της ανθρώπινης ουσίας μέσω της μυθοπλασίας του, αντλώντας το πρωτογενές υλικό από τα σκοτάδια της ύπαρξης. Με πένα στιβαρή, δυσήνια και βαθιά ουμανιστική, μετουσίωσε τον ζόφο και το έρεβος σε Τέχνη … Συνέχεια ανάγνωσης Έγκλημα και τιμωρία – Φ. Ντοστογιέφσκι →

Η Πτώση ενέχει πάντα τραγική διάσταση, όταν αποτελεί πράξη προαναγγελθείσα και αδήριτη. Ο ήρωας του "Κάτω από το Ηφαίστειο" εγκλωβίζεται στη σπείρα του αφανισμού, αναζητώντας τη λύτρωση στη λήθη του ποτού και της ανυπαρξίας. Καμία παρηγοριά στα ανθρώπινα, στην αγάπη, στους εορτασμούς της Ημέρας των Νεκρών που αποτελεί το σκηνικό της Πτώσης. Παραληρηματική γραφή ενίοτε, … Συνέχεια ανάγνωσης Κάτω από το Ηφαίστειο- Μ. Λόουρυ →

Πέραν του κλασικού θέματος της ανόδου και της πτώσης των Μπούντεμπροκ, ταυτόχρονα με την παρακμή μιας ολόκληρης κοινωνίας και εποχής, το αριστουργηματικό αυτό βιβλίο παρακολουθεί τη σταδιακή, επίπονη απελευθέρωση του τελευταίου της οικογενείας από τα δεσμά του συμβατικού του ετεροκαθοριζόμενου εαυτού. Και η στιγμή της καταστροφής είναι ταυτόχρονα και στιγμή λύτρωσης. Ο Ιεροφάντης Μαν στην … Συνέχεια ανάγνωσης Οι Μπούντενμπροκ – Τ. Μαν →

Δίχως στολίδια και δολιχοδρομίες, ο κατεξοχήν Συγγραφέας, υπέρμαχος της μορφικής τελειότητας και του εκηβόλου λόγου, φιλοτεχνεί το υπέρτατο γυναικείο λογοτεχνικό πορτρέτο. Το "Πορτρέτο μιας κυρίας" είναι απόσταγμα σκέψης και υπαινικτικής αρτιότητας στα όρια της εμμονής. Όπως το έθεσε ο ίδιος αδευτέρωτα: "Οι αμφιβολίες είναι το πάθος μας και το πάθος μας είναι το έργο μας. … Συνέχεια ανάγνωσης Το πορτρέτο μιας κυρίας – Χ. Τζέιμς →

Ίσως γιατί τελικά δεν αξίζει να μιλήσεις "παρά μόνο για τον χρόνο και το αναπόφευκτο". Η μόνη Αναζήτηση που προσφέρει νόημα σε έναν κόσμο κενό νοήματος. Ένα λογοτεχνικό παραπέτασμα που αποκρύπτει τη θέα στο κενό, αλλά και μια απόδειξη του πώς το τετριμμένα καθημερινό μπορεί να "αναμέλπεται" μεγαλειωδώς.

Φώκνερ Μαινόμενος, σε ένα ερμητικό σε σημεία κείμενο που πάλλεται και στροβιλίζεται ερμητικά, με την αντάρα της λογοτεχνικής του δεινότητας να αναμετράται με αναγνώστες έτοιμους από καιρό και θαρραλέους…

Δεν είναι μόνο η "δι' ελέου καὶ φόβου περαίνουσα" ιστορία της Αιώνιας Γυναίκας, είναι επίσης το ωκεάνιο συναίσθημα δημιουργίας του γραπτού αόρατου σύμπαντος στο οποίο μας βυθίζει ο Νεφεληγερέτης Τολστόι. Υπάρχουν απλά κάποια βιβλία που σε διαβάζουν ενώ τα διαβάζεις…