"Ιδιοφυΐα είναι η μη συμβατικότητα" δηλώνει εξαρχής και ξεκάθαρα ο Ναμπόκοφ, προεξοφλώντας πως τίποτα συμβατικό, πλην όμως ιδιοφυές, δεν θα βρούμε στο έργο του. Γραμμένο στο μεσοδιάστημα των δύο σημαντικότερων έργων του ("Λολίτα" και "Χλομή φωτιά") ο "Κύριος Πνιν" είναι μια μετάβαση, καλύτερα μια γέφυρα που ενώνει τα δύο αυτά κείμενα, καθώς στοιχεία του πρώτου … Συνέχεια ανάγνωσης Ο αξιοπρεπής κ. Πνιν – B. Ναμπόκοφ →

Η ματαιότητα, αυτό το λιμάνι στο τέλος του κόσμου, όπου όλοι καταφεύγουν έχοντας απωλέσει και τις τελευταίες εφήμερες ελπίδες τους, ήταν κάτι που πάντα με είλκυε στην τέχνη. Αυτό το ανέλπιδο βήμα στο κενό, με βλέμμα καθαρό, εν πλήρη επιγνώσει πως το τίποτα σε προσμένει με ανοιχτές αγκάλες, πως κι εσύ, όσο θαυμαστά τα επίγεια … Συνέχεια ανάγνωσης Αύγουστος – Τζ. Γουίλιαμς →

Κάθε νέα εμπειρία, κάθε νέο ξεκίνημα, όπως εκείνο της ανάγνωσης σε νεαρή ηλικία, πυροδοτεί μια έκρηξη εντός - σαν να σκίζεται ένα παραπέτασμα και αίφνης φωτίζονται μέρη της ύπαρξης μέχρι πρότινος σκοτεινά. Αυτή η αποκάλυψη λειτουργεί ευεργετικά, καθότι αφενός φέρνει το νέο άτομο σε επαφή με τα μεγάλα πνεύματα της ανθρωπότητας, αφετέρου θραύει το πέπλο … Συνέχεια ανάγνωσης Ο νεαρός αναγνώστης και η ορμή του νεοφώτιστου →

Ποιος είναι ο "καιρός" στον οποίο αναφέρεται ο Lermontov; Γιατί όταν ολοκληρώσει το μυθιστόρημα αυτό ο σύγχρονος αναγνώστης έχει την αίσθηση πως οι σελίδες που διάβασε αναφέρονται σε μέρος οικείο και χρόνο κοντινό; Σίγουρα όχι πάντως στο μακρινό παρελθόν και στην ακόμα πιο μακρινή ρωσική γη. Μια πρώτη απάντηση είναι πως τα υπαρξιακά διλήμματα, οι … Συνέχεια ανάγνωσης Ένας ήρωας του καιρού μας- Μ. Λέρμοντοφ →

Στο μουντό βασίλειο των λογικών, ο μυθιστορηματικός Τρελός είναι ο μόνος νουνεχής. Εφόσον μάλιστα οι τρελοί είναι 7, η παρεκκλίνουσα οπτική τους που κατακλύζει τις σελίδες του βιβλίου αυτού υπόσχεται οργιαστικές πνευματικές απολαύσεις. Ή μήπως όχι; Σε πρώτο επίπεδο, η ενασχόληση με τους παρίες, τους πνευματικώς ασταθείς, τους λοξίες, ανέκαθεν αποτελούσε αγαπημένο θέμα της τέχνης … Συνέχεια ανάγνωσης Οι 7 τρελοί – Ρ. Αρλτ →

Ο μαξιμαλισμός υπό τη μορφή πολυσέλιδης αφήγησης στη σύγχρονη λογοτεχνία-συνήθως- ευνοεί τη συναισθηματική εμπλοκή, την εύκολη και άμεση ταύτιση του αναγνώστη με τον συγγραφέα, παρωδώντας μια σχέση που οφείλει σε πρώτο επίπεδο να είναι ανταγωνιστική, να χτιστεί σταδιακά και -ίσως, ίσως- να καταλήξει στην ευτυχή ώσμωση. Στις πλείστες των περιπτώσεων η μαξιμαλιστική τάση εκλαμβάνει ως … Συνέχεια ανάγνωσης Μινιμαλιστικό vs μαξιμαλιστικό ύφος →

Κάθε επαφή με το έργο του Ζολά μού αφήνει την αίσθηση της απόδρασης σε ένα λογοτεχνικό… πάρκο της Ιουράσιας περιόδου. Μπορεί η εποχή του συγγραφέα, με τα προβλήματα και τις ιδιαιτερότητές της να έχει περάσει ανεπιστρεπτί, πλην όμως το αφηγηματικό ύφος του συγγραφέα κατορθώνει με ευκολία να… διακτινίσει τον αναγνώστη στον χρόνο (και όχι στον … Συνέχεια ανάγνωσης Στον παράδεισο των κυριών- Ε. Ζολά →

Θεωρώ πως η εκδοτική παραγωγή σύγχρονης λογοτεχνίας επιτελεί σημαντικό έργο. Είναι ζωτικής σημασίας να κινείται η αγορά του βιβλίου προκειμένου να διευρύνεται ει δυνατόν η βάση του, ενώ ταυτόχρονα το νεότερο κοινό που πυκνώνει (;) τις τάξεις να βρίσκει άμεσα σημεία αναφοράς στην εποχή του και στα ρεύματα που τη διατρέχουν. Την ίδια στιγμή όμως, … Συνέχεια ανάγνωσης Το τανγκό του Σατανά – Λ. Κρασναχορκάι →

Υπάρχουν δύο τρόποι να προσεγγίσεις τον Steiner (ομοίως και τον Bloom κ.ο.κ.). Ο πρώτος είναι αυθόρμητος και κοινότοπος: Να τον χαρακτηρίσεις "ελιτιστή" "σχολαστικό", "ακαδημαϊκό" και να ξεμπερδεύεις μαζί του. Ο δεύτερος είναι πιο απαιτητικός, καθότι προϋποθέτει να αφήσεις στον "περίβολο του ναού" το περίτεχνο πλην επαχθές ένδυμα του εγωισμού σου και να προσέλθεις ολόγυμνος, "σαν … Συνέχεια ανάγνωσης Περί δυσκολίας – Τζ. Στάινερ →