Ξέρουμε ότι ο χρόνος είναι ανθρώπινη επινόηση. Τον προσδιορίζουμε όπως τον αντιλαμβανόμαστε. Εν συνεχεία τον οριοθετούμε και τον περιγράφουμε, τον καταμετρούμε και αφού τον αναγορεύουμε σε πανταχού παρούσα αρχή, τον προσκυνάμε ως Θεό. Ίσως τον μόνο Θεό που έχει απόλυτη εξουσία επάνω μας. Και αν η φύση του παραμένει κάτι που μας ξεπερνά, είναι η … Συνέχεια ανάγνωσης Ο Χρόνος ως ποιοτικό χαρακτηριστικό →

Είναι σαφές ποιος χώρος τελεί υπό την αιγίδα (αν όχι απαραίτητα την κατοχή) του πατέρα μου από κάποια αλάνθαστα σημάδια. Ένα από αυτά είναι το καζανάκι. Ως γνωστόν, το εν λόγω σκεύος υγιεινής τροφοδοτείται με νερό. Έλα όμως που ο κατασκευαστής προέβλεψε η παροχή αυτή να επαφίεται στον… πατριωτισμό του ιδιοκτήτη, ο οποίος έχει τη … Συνέχεια ανάγνωσης Το καζανάκι, το τούβλο και η πατρική κληρονομιά →

Αλίμονο σ’ εκείνον που φλέγεται εσωτερικά και έχει επιλέξει -για πληθώρα λόγων- να μην βγει στον φωταγωγό ουρλιάζοντας τον πόνο ή το όνειδός του. Το ψύχραιμο ερμηνεύεται ως ψυχρό, η απουσία εκδήλωσης απανθρωποποιείται και μόνο οι ενοχές απομένουν παραστάτες. Οι άλλοι κωφεύουν, καθώς -εθισμένοι στις κραυγές- αδυνατούν να συγκινηθούν από τη φωνή που κινείται κάτω … Συνέχεια ανάγνωσης Φωτιά σε εσωτερικό χώρο →

1η δημοσίευση: Book Press Είναι κάποιες εποχές, κάποια ιστορικά γεγονότα που δείχνουν να έχουν ειδικό βάρος στο λεγόμενο συλλογικό ασυνείδητο. Αν και η ίδια τους η αξία καθ’ εαυτήν μπορεί να μην είναι τόσο μεγάλη από υλικής πλευράς (αριθμητικά δεδομένα), ο αντίκτυπός τους παραμένει δυσανάλογος – όχι μόνο τη χρονική περίοδο που έλαβαν χώρα, αλλά … Συνέχεια ανάγνωσης Δέντρο από καπνό – Ντ. Τζόνσον →

Γνωρίζουμε ότι μπορείς να παραμείνεις μόνος μέσα στο πλήθος, μέσα σε μια σχέση, απομονωμένος ακόμα και μέσα σε μια αγκαλιά θρεμμένη με αγάπη. Δεν πρόκειται απαραίτητα για απόφαση ή επιλογή, τουλάχιστον όχι σε συνειδητό επίπεδο, αν και δεν είναι αυτή η ουσία της ανάρτησης. Από την άλλη πλευρά, θεωρώ ότι η μοναχικότητα που συχνά καταλήγει … Συνέχεια ανάγνωσης I like being alone…. →

«Διασκεδάζω σημαίνει λέω ναι, είμαι σύμφωνος. Αυτό είναι δυνατό όταν το άτομο απομονώσει τη διασκέδαση από το σύνολο της κοινωνικής διαδικασίας, όταν την αποκτηνώσει θυσιάζοντας εξαρχής την αξίωση που έχει κάθε έργο, ακόμα και το πιο ασήμαντο, να αντανακλά μέσα στα όριά του το όλο. Κατά βάθος η διασκέδαση είναι μια μορφή αδυναμίας. Δεν είναι, … Συνέχεια ανάγνωσης [Διασκεδάννυμι: διασκορπίζω, σπαταλώ, διαλύω] →

1η δημοσίευση Book Press Η έννοια του νόστου έχει διαποτίσει με την επαναληπτικότητά της τόσο τον ποιητικό όσο και τον πεζό λόγο από τον καιρό του Ομήρου και μετέπειτα. Ο ήρωας που επιστρέφει μετά από καιρό και βάσανα στον γενέθλιο τόπο είναι ένα τραγικό πρόσωπο. Η επιστροφή του στηρίζεται σε δύο πυλώνες: εκείνον της προσωπικότητας … Συνέχεια ανάγνωσης Η επιστροφή του Φίλιπ Λατίνοβιτς – Μ. Κριλέζα →

Το εν λόγω λαϊκό τραγούδι θεωρώ ότι συγκεντρώνει κάποια επαναλαμβανόμενα μοτίβα, τα οποία ο προσεκτικός ακροατής μπορεί να αναγνωρίσει στα περισσότερα ακούσματα του είδους. https://www.youtube.com/watch?v=eDRtWkm5FmI Χρήστος Αυγερινός - Για Τα Μάτια Του Κόσμου Καταρχάς, εντυπωσιάζει το γεγονός ότι κυκλοφόρησε στις αρχές του ’90 ένα τραγούδι με τέτοιο περιεχόμενο. Πόσες μπορεί να είναι οι περιπτώσεις εκείνες, … Συνέχεια ανάγνωσης Η λαϊκή στιχουργική και η ψευδεπίγραφη τραγικότητα →

[Αλβανοκοσοβική δραματική ταινία του 2021, σε σενάριο και σκηνοθεσία της Blerta Basholli] Υπάρχει ένα είδος ταινιών, όπως η εν λόγω, που συνήθως αποφεύγω. Ο βασικότερος λόγος είναι το γεγονός ότι η θεματική τους είναι τόσο φορτισμένη συναισθηματικά, ιδεολογικά, ώστε εκ των πραγμάτων η φόρμα έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Ο σκηνοθετικός τρόπος αποδεικνύεται συνήθως παρακολουθηματικός, όχι … Συνέχεια ανάγνωσης Η Βασίλισσα της Κυψέλης – Μπ. Μπασόλι →