Η μεγάλη εκτίμηση και ο σεβασμός που τρέφω για τον G. Green είναι δεδομένος. Σε όποια επαφή είχα -ακόμα έχω- με το λογοτεχνικό του έργο, η επίγευση παραμένει εκείνη της πλησμονής, της λογοτεχνικής απόλαυσης και πληρότητας. Το αυτό ανέμενα και από τους "Θεατρίνους". Πολλώ δεν μάλλον, όταν οι απανταχού κριτικές και αναγνώστες "παιάνιζαν" "Αριστούργημα!" και … Συνέχεια ανάγνωσης Οι θεατρίνοι – Γκ. Γκριν →

Η επιθυμία συσκοτίζει την πραγματικότητα, όπως ακριβώς τα συναισθήματα σκιάζουν τη σκέψη και το θυμικό αδρανοποιεί τη λογική. Πρόκειται για μια αλήθεια την οποία ο μεταμοντέρνος κόσμος, αλλά και ο πρότερος, ο εμβαπτισμένος στα Διαφωτιστικά νάματα, ο οποίος θεωρεί τον άνθρωπο ως το κατεξοχήν έλλογο όν, αρνείται να αποδεχτεί – θέση που είναι αφενός αναπόδεικτη … Συνέχεια ανάγνωσης Σκέψεις →

Καταρχάς πρόκειται για μυθιστόρημα που δεν εντάσσεται στο φιλοσοφικό corpus του Κίρκεγκωρ, αν και όπως είναι λογικό διαπνέεται από τη φιλοσοφική του σκέψη. Στο "Ημερολόγιο ενός διαφθορέα" βρισκόμαστε βαθιά μέσα στην επικράτεια της Αισθητικής, όπως αυτή αντιπαρατίθεται στην Ηθική. Ο Αισθητικός (ουδόλως όμως αισθησιακός) χαρακτήρας του Διαφθορέα είναι μοναχικός, απόλυτα ατομικιστής, βιώνοντας μια "ραφιναρισμένη ευζωία". … Συνέχεια ανάγνωσης Ημερολόγιο ενός διαφθορέα – Σ. Κίρκεγκωρ →

Ίσως το πιο "μελωδικό" έργο του Μπαλζάκ που έχω διαβάσει εισέτι. Μια ωδή στην όπερα και στην ιταλική ψυχοσύνθεση, όπου το μέλος συγχέεται και διαχέεται στο πάθος, μέσα από την ιστορία έρωτα του Πρίγκιπα και της Μασιμίλα Ντόνι. Ο καλλιτέχνης κατορθώνει να παρασύρει με την τέχνη του ακόμα και εκείνους -όπως εγώ- που δεν ενδιαφέρονται … Συνέχεια ανάγνωσης Μασιμίλα Ντόνι – Ο. Μπαλζάκ →

Η επαφή μου με το σκάκι είναι ανύπαρκτη, κυρίως διότι δεν διαθέτω το ενδιαφέρον και -εν τέλει- την απαιτούμενη ευφυία. Ως εκ τούτου, ακόμα και η λογοτεχνική του επικάλυψη με αφήνει καταρχάς ουδέτερο και δευτερευόντως καχύποπτο απέναντι στο εγχείρημα. Πιστός όμως στο αξίωμα του "ΠΩΣ γράφεις και όχι στο ΤΙ γράφεις", παραμερίζω τις ενστάσεις περί … Συνέχεια ανάγνωσης Η άμυνα του Λούζιν – Β. Ναμπόκοφ →

Άραγε είναι οι στιγμές τής θλίψης αυτές που καθορίζουν την ύπαρξή μας ή εκείνες της ευφροσύνης; Δεν είναι απλά θέμα ποσότητας, αλλά έντασης, θα ισχυριστούν κάποιοι. Και οι περισσότεροι αβίαστα θα καταλήξουν πως η θλίψη είναι πάντα πιο έντονη και καθοριστική από την όποια χαρά. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει ένα σωτήριο ναρκωτικό που αδρανοποιεί τα … Συνέχεια ανάγνωσης Σκέψεις →

Βαυκαλίζονται πως μπορούν να διακρίνουν παντού την ομορφιά, αρκεί μόνο να την αναζητήσουν. Πώς φαίνεται ότι δεν έχουν κοιτάξει για -λίγη έστω- ώρα στην άβυσσο της ψυχής τους. Όχι πως το κάλλος δεν υπάρχει, απλά είναι συνήθως μια εφήμερη υποψία, ένα μετείκασμα ζωής, μια γωνιά σε απόμερο σοκάκι που αίφνης στρίβεις και σε οδηγεί σε … Συνέχεια ανάγνωσης Σκέψεις →

Η εν λόγω νουβέλα σίγουρα δεν συγκαταλέγεται στα κορυφαία του… κορυφαίου Μπαλζάκ. Όχι πως έχει και μεγάλη σημασία, δεδομένου πως το χαρακτηριστικό, sui generis, Ύφος του συγγραφέα διαποτίζει τη καθεμιά σελίδα της. Η "Αναζήτηση του απόλυτου", δεν απαιτεί κάποια περαιτέρω επεξήγηση – ο τίτλος είναι ενδεικτικός του περιεχομένου. Επικεντρώνεται ουσιαστικά στον τρόπο με τον οποίο … Συνέχεια ανάγνωσης Η αναζήτηση του απόλυτου – Ον. Μπαλζάκ →