Αυτό που επιχείρησε και πέτυχε ο Μπόρχες, βασισμένος στον ιδεαλισμό του Μπέρκλευ (Esse est percipi) και του Σοπενχάουερ μεταξύ άλλων, είναι το αντίθετο από εκείνο το οποίο οι περισσότεροι αναγνώστες θεωρούν διαβάζοντάς τον. Σε κάθε του σελίδα ή διήγημα προσπαθεί να αποτινάξει τον ζυγό της μοναδικότητας του δημιουργού, με τον ακόλουθο τρόπο: δημιουργεί ένα παλίμψηστο, … Συνέχεια ανάγνωσης Μπόρχες →

Μια ερώτηση που συχνά μου διατυπώνουν φίλοι, ιδίως γυναίκες, είναι γιατί διαβάζω κατά βάση λευκούς άνδρες συγγραφείς, υπονοώντας ότι παραμελώ τους εκτός Δυτικού Κανόνα (ευρωαμερικανικού) ομοτέχνους τους και, προφανώς, τις εκπροσώπους του γυναικείου φύλου. Η απάντηση είναι ότι δεν με απασχολεί το ερώτημα, καθότι δεν κάνω καμία εκούσια επιλογή, οπότε δεν αποκλείω καμία και κανέναν. … Συνέχεια ανάγνωσης Το πέπλο – Τζ. Έλιοτ →

1η δημοσίευση: Book Press Έχει ειπωθεί συχνά, και παραμένει αληθές όπως την πρώτη φορά: η λογοτεχνία οικοδομείται από το ειδικό στο γενικό, από το επιμέρους στο συνολικό και είναι τόσο «αξιόλογη» (χαρακτηρισμός εσαεί αμφισβητούμενος) όσο και η στατικότητά της, η αρμονική συναρμογή των μερών της κ.ο.κ. Αυτά βέβαια παραμένουν εγκεφαλικές ασκήσεις επί χάρτου των ιδιόμορφων … Συνέχεια ανάγνωσης Μακριά από το αγριεμένο πλήθος – T. Χάρντυ →

1η δημοσίευση: Book Press Κάθε έργο τέχνης άξιο του ονόματός του έχει, συνήθως, δύο πλευρές: την ψυχαγωγική και την αισθητική/ καλλιτεχνική. Είναι προφανές πως αυτές οι δύο επικαλύπτονται (μολονότι μπορούν να ιδωθούν και αυτόνομα), ιδίως στις περιπτώσεις εκείνες που η φόρμα δεν αυτονομείται σε τέτοιο βαθμό αυτοαναφορικότητας που να αποξενώσει το μη πεπαιδευμένο κοινό. Στην … Συνέχεια ανάγνωσης Φιλμαρισμένη σκέψη –Ο κινηματογράφος ως αναστοχαστική μορφή – R. Pippin →

Λόγω των πρόσφατων γεγονότων στη Μέση Ανατολή, παρατηρώ ότι μερίδα αναγνωστών αναζητά λογοτεχνικά βιβλία που σχετίζονται με το θέμα. Η λογική είναι ότι επιθυμούν να «πληροφορηθούν», να «κατανοήσουν» το διακύβευμα της σύγκρουσης, τις αιτίες κ.ο.κ. Αν βάζω τις λέξεις αυτές σε εισαγωγικά είναι γιατί τις θεωρώ εξ ορισμού λάθος ως αιτιολογίες επιλογής, καθώς βασίζονται σε … Συνέχεια ανάγνωσης Λογοτεχνία και ιστορία →

1η δημοσίευση: Book Press Ας ξεκινήσω με μια μικρή εισαγωγή απαραίτητη τόσο για την κατανόηση της αισθητικής του Κόνραντ όσο και της «Τύχης» ειδικότερα. Λίγοι φαίνεται να αναγνωρίζουν πλέον πόσο μεγάλο ρόλο έπαιξε η φιλοσοφία του Σοπενχάουερ στη διαμόρφωση της σκέψης και συνακόλουθα στο έργο των μεγάλων Μοντερνιστών συγγραφέων στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο … Συνέχεια ανάγνωσης Τύχη- Τζ. Κόνραντ →

«Τέχνη σημαίνει να σκέφτεσαι με εικόνες» A. Potebnya Ευκαιρίας δοθείσης από ένα λογοτεχνικό βιβλίο που διάβαζα πρόσφατα, στο οποίο μεταξύ άλλων ελαττωμάτων παρατήρησα την παρουσία πληθώρας διαλόγων σε βαθμό ενοχλητικό, σκέφτηκα να καταθέσω κάποιες απόψεις για το θέμα. Επιπλέον, το γεγονός ότι ο Ναμπόκοφ αποφαινόταν αρνητικά περί της χρήσης τους μπορεί να είναι αρκετό γιατί … Συνέχεια ανάγνωσης Ο διάλογος στη λογοτεχνία →

«Η ανεκτικότητα είναι εξαιρετικά δύσκολη αρετή, είπα. Για κάποιους πιο δύσκολη από τον ηρωισμό. Πιο δύσκολη από τη συμπόνια.» Τύχη – Τζ. Κόνραντ Επίκαιρη σκέψη, αμφιλεγόμενη κι ως εκ τούτου ενδιαφέρουσα, την οποία ερμηνεύω ως εξής: Ηρωισμός και συμπόνια εκπορεύονται από την ίδια πηγή, δηλαδή μια εσωτερική παρόρμηση, ένα αυθόρμητο συναίσθημα που μετατρέπεται σε πράξη. … Συνέχεια ανάγνωσης Σκέψεις →

1η δημοσίευση Book Press Λένε ότι ο υπότιτλος στα βιβλία -όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις δευτερεύουσες προτάσεις όπου ό,τι προηγείται του «αλλά» μπορεί κάλλιστα να αγνοηθεί- κατέχει μεγαλύτερο βάρος από εκείνο του τίτλου. «Η επινόηση του ανθρώπινου» είναι η επωδός του πολυσέλιδου αυτού τόμου και η πεμπτουσία της σκέψης του H. Bloom, ενός από … Συνέχεια ανάγνωσης Σαίξπηρ – Χ. Μπλουμ →