Ο Έρικ Χομπσμπάουμ υπήρξε μια ιδιαίτερη περίπτωση ιστορικού. Δηλωμένος Μαρξιστής και ταυτόχρονα κοσμοπολίτης (δεν αναιρεί το ένα το άλλο, όσο και αν οι μετέπειτα "ζηλωτές" θέλησαν να μας πείσουν περί του αντιθέτου), έζησε σε ταραγμένα χρόνια, σε εποχές επαναστάσεων, πολέμων και αλλαγών. Η αυτοβιογραφία του Βρετανού βρίθει αναφορών σε όλα εκείνα τα γεγονότα και τα … Συνέχεια ανάγνωσης Συναρπαστικά χρόνια: Μια ζωή στον 20ό αιώνα – Ερ. Χομπσμπάουμ →

Η Ρωσία είναι μια χώρα που παρήγε -όπως είχε αρχικά ειπωθεί για τα Βαλκάνια- πολύ περισσότερη ιστορία από όση μπορούσε να καταναλώσει, με τίμημα σε ανθρώπινο πόνο και αίμα. Κινείτο δε σταθερά στο μεταίχμιο μεταξύ Ανατολής και Δύσης, παραπαίοντας ανάλογα με τη θέληση των κατά καιρούς κρατούντων την εξουσία πότε στη μία και πότε στην … Συνέχεια ανάγνωσης Δόκτωρ Ζιβάγκο – Μπ. Παστερνάκ →

1η δημοσίευση, Book Press: Η υπόσχεση του Βασιλείου της Ευτυχίας ματαιώνεται αέναα κι αυτό που απομένει στον άνθρωπο είναι η Εξορία, διακήρυσσε βλοσυρά ένας άλλος μεγάλος των γαλλικών γραμμάτων. Εάν όμως ο Παράδεισος παραμένει εσαεί Απολεσθείς και απρόσιτος, τότε ποιο το νόημα της τέχνης; Η απάντηση φοβάμαι πως είναι απαισιόδοξη: Δεν έχει υπάρξει –ούτε πρόκειται– … Συνέχεια ανάγνωσης Η ανθρώπινη μοίρα – Αν. Μαλρό →

Η αφήγηση ιστοριών, από αρχαιοτάτων χρόνων, αναδείχθηκε σε απαραίτητο συγκολλητικό στοιχείο για την ύπαρξη και τη συνέχεια κοινοτήτων και κοινωνιών (η ενοποιητική δύναμη του Μύθου). Μπορεί η επιβίωση της οργανωμένης ανθρώπινης ομάδας να βασιζόταν τελικά σε μετρήσιμους/ αντικειμενικούς παράγοντες, πλην όμως κανένας πολιτισμός άξιος λόγου δεν αναπτύχθηκε χωρίς την αφήγηση και στη συνέχεια την καταγραφή … Συνέχεια ανάγνωσης Ιστορίες φαντασμάτων από την Ιαπωνία – Λ. Χέρν →

Αν ερωτηθώ ενώπιον δικαστηρίου, δεν πρόκειται επισήμως να παραδεχτώ πως υπάρχουν βιβλία που οφείλει κάποιος να διαβάσει προτού διαβεί την πόρτα προς το Μεγάλο Πουθενά. Ανεπισήμως, όμως, στο πλαίσιο του ταπεινού μου blog και με μόνο κριτή τη συνείδησή μου, το πιστεύω ακράδαντα. Αν όχι για τους άλλους, τουλάχιστον για μένα. Η "Άννα Καρένινα" και … Συνέχεια ανάγνωσης Η σονάτα του Κρόιτσερ – Λ. Τολστόι →

1η δημοσίευση, Book Press Υπάρχει μια κρυφή ζωή στα άψυχα αντικείμενα, στα πράγματα που μας περιστοιχίζουν και μας συνοδεύουν από την κούνια στον τάφο. Το ανακάλυψε συντετριμμένος ο Αινείας όταν είδε τα ανδραγαθήματά του και τους αγαπημένους συντρόφους του, νεκρούς πλέον, ως παραστάσεις τοιχογραφίας, ψελλίζοντας: «Sunt lacrimae rerum…» («Υπάρχουν δάκρυα για τα πράγματα…»). Και τα … Συνέχεια ανάγνωσης Ζωή, Οδηγίες χρήσεως – Z. Περέκ →

Ο Levi αφήνει να αιωρείται ημιτελής η υποθετική πρόταση στον τίτλο, ως "Δαμόκλειος σπάθη". Θα μπορούσε να συνεχίζει ως εξής: "…τότε δεν αξίζει να ζεις σ' αυτόν τον κόσμο" ή, ακόμα, "…τότε η συγγραφή ενός τέτοιου βιβλίου δεν έχει κανένα νόημα!" κ.ο.κ. Ο συγγραφέας δεν πείστηκε τελικά για το ατελέσφορο του εγχειρήματός του. Ίσως γιατί … Συνέχεια ανάγνωσης Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος – Π. Λέβι →

1η δημοσίευση Book Press Μέσα στο αγριεμένο πλήθος "Τέχνη είναι η υπόσχεση της ευτυχίας που διαρκώς αθετείται" Τ. Αντόρνο Αν αποδεχτούμε πως μπορεί να υπάρξει ευτυχία σ' έναν κενό νοήματος κόσμο, του οποίου αποτελούμε παροδικούς επισκέπτες, αυτό το οφείλουμε εν πολλοίς στην τέχνη. Το οφείλουμε στους εκλεκτούς του πνεύματος, σε ανθρώπους όπως ο Τόμας Χάρντι, … Συνέχεια ανάγνωσης Ο δήμαρχος του Κάστερμπριτζ – Τ. Χάρντι →

Εξαιρετικές κριτικές συνοδεύουν το βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας του κέρδισε το βραβείο Goncourt και κάθε νέα του κυκλοφορία θεωρείται γεγονός. Έχοντας όμως ελάχιστη εμπιστοσύνη στην προώθηση που συνοδεύει τις σύγχρονες κυκλοφορίες (ιδίως από Γαλλία, της οποίας δεκαετίες τώρα ακολουθούμε τυφλά και δουλικά την αδιάφορη πλέον λογοτεχνική παραγωγή και επιλογές) παραμένω επιφυλακτικός. Αυτό που επιχειρεί ο … Συνέχεια ανάγνωσης Ημερήσια διάταξη – Ερ. Βιγιάρ →

1η δημοσίευση Book Press: Η τέχνη της ανάδειξης του επουσιώδους Τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο ως δομικό υλικό σε ένα μυθιστόρημα και εν γένει στην Τέχνη; Πώς στοιχειοθετείται η ιδιαιτερότητα και πώς ορίζεται το μείζον γεγονός; Εφόσον, καταρχάς, αποδεχτούμε πως κάθε έργο τέχνης είναι ένας κόσμος δημιουργηθείς εκ του μηδενός από τον συγγραφέα του, … Συνέχεια ανάγνωσης Στον ίσκιο των ανθισμένων κοριτσιών – Μ. Προυστ →