1η δημοσίευση Book Press Όταν ο Ψηλός Τζον, αγαπημένος φίλος του πρωταγωνιστή Μπόμπι Γουέστερν, τον αποκαλεί Ιππότη, ο αναγνώστης νιώθει να τον διαπερνά το ρεύμα της ιστορίας. Δεν χρειάζεται να είναι βαθύς γνώστης της λογοτεχνίας για να αναγνωρίσει την καταγωγική γραμμή που συνδέει τον Θερβάντες με τον ΜακΚάρθι (η δεύτερη -αλλά απούσα εδώ- ηλεκτροφόρα γραμμή … Συνέχεια ανάγνωσης Ο επιβάτης – Κ. Μακάρθι →

Η γυναίκα έκοψε ένα κομμάτι απ’ το πλευρό της κι αμέσως ο άντρας αναστήθηκε. Γεροί μύες, παράστημα, σφρίγος να θωρεί τα μελλούμενα με βλέμμα κραταιό. Άρπαξε τη γυναίκα απ’ το χέρι και την τράβηξε μακριά απ’ τον Κήπο. Στον δρόμο το φίδι προσπάθησε να τους σταματήσει, αλλά μάταια. Ο άνδρας δεν ήθελε να ακούσει τις … Συνέχεια ανάγνωσης Λίλιθ →

1η δημοσίευση: Book Press Κάθε εποχή, όσον αφορά τον πολιτισμό, φέρνει εντός της τον σπόρο της αυτοκαταστροφής, ταυτόχρονα με εκείνα τα στοιχεία που με τη δύναμη της αδράνειας συγκλίνουν στη διαιώνισή της. Οι σπόροι αυτοί σπανίως ευδοκιμούν, αν και συνήθως παρασύρονται από τις δυνατές νεροποντές της συνήθειας και της οκνηρίας. Εξίσου συχνά παραμένουν θαμμένοι στο … Συνέχεια ανάγνωσης Ανάστροφα – Ζ. Ουισμάνς →

Κοίταξε τον ορίζοντα καθώς έπεφτε ο ήλιος. Η άμμος σκέπαζε τα πάντα, προς κάθε κατεύθυνση. Ο αναβάτης κατέβηκε απ’ το άλογό του να το ξεκουράσει. Οι άλλοι είχαν μείνει πίσω, περιμένοντας νέα του. Πώς να επιστρέψει, τι ειδήσεις να τους φέρει; Έρημος ολόγυρα. Κι εκείνοι ήλπιζαν στο θαύμα. Δεν είχε νόημα, το ήξερε, ακόμα κι … Συνέχεια ανάγνωσης Η έρημος →

Ακούστηκε θόρυβος. Η πρόσκρουση ήταν τρομακτική. Το σώμα έσπασε και έμεινε ακίνητο. Αμέσως εμφανίστηκαν οι νεκροπομποί. Ανασήκωσαν την ψυχή που περίμενε απορημένη δίπλα στο νεκρό σώμα και άρχισαν να τη γδύνουν προσεκτικά. Ακόμα φορούσε τις αναμνήσεις της - ρούχα χαράς, εσώρουχα θλίψης. Στις τσέπες φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων, στις ραφές ραμμένες αμαρτίες. Τα άδειασαν όλα από … Συνέχεια ανάγνωσης Η πρόσκρουση →

1η δημοσίευση: Book Press Ένα από τα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει ο αναγνώστης κατά τη διάρκεια της αναγνωστικής του πορείας είναι εκείνο του απογαλακτισμού του από την άμεση και απροβλημάτιστη ταύτιση με τον πρωταγωνιστή/ ες και τις απόψεις τους (υπάρχει και η ταύτιση με την πλοκή, αλλά είναι δευτερεύον και δεν θα το αναλύσω … Συνέχεια ανάγνωσης Το πρόβλημα της ταύτισης και η ενηλικίωση του αναγνώστη →

Ξεφύλλιζα ξανά πρόσφατα το «Axel’s Castle» του E. Wilson (εμβληματική μορφή της λογοτεχνικής κριτικής και προκάτοχος του Steiner στο New Yorker, μεταξύ άλλων). Πρόκειται για σημαντικό κείμενο που δυστυχώς παραμένει αμετάφραστο στη χώρα μας, όπως γενικότερα το έργο τού Αμερικανού διανοούμενου, πλην αποσπασματικών εξαιρέσεων. Στο μικρό αυτό βιβλίο, του 1931, εστιάζει στο κίνημα του Συμβολισμού, … Συνέχεια ανάγνωσης «Η Αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ», ο Συμβολισμός και η λογοτεχνία →

Τρία προβλήματα είχα αρχικά να αντιμετωπίσω μ’ αυτό το βιβλίο: Συγγραφέας που κατά βάση είναι σκηνοθέτης (είμαι υπέρ της…πλήρους απασχόλησης όσον αφορά τα της τέχνης). Σουρεαλισμός (κατέληξα, μετά από μακροχρόνιες προσπάθειες, στο ότι δεν μου αρέσει στη λογοτεχνία). Λατινοαμερικάνος συγγραφέας (πλην Μπόρχες, Κορτάσαρ και Μπολάνιο…). Εντούτοις, το γεγονός ότι επρόκειτο για μυθιστόρημα του φανταστικού αλλά … Συνέχεια ανάγνωσης Η Αλμπίνα και τα αντρόσκυλα – Α. Γιοντορόφσκι →

Πότε η ιστορία γίνεται λογοτεχνία και ποια η διαφορά της αυτοβιογραφικής αφήγησης από τη μυθοπλασία, την επινόηση; Η ανάγνωση αυτού του βιβλίου με οδήγησε στις ακόλουθες σκέψεις. Αυτοβιογραφία vs λογοτεχνία Στο «Δέρμα», ο πρωταγωνιστής-ήρωας είναι ο ίδιος ο Μαλαπάρτε. Κάθε κεφάλαιο του βιβλίου αναφέρεται σε κάποιο συγκεκριμένο επεισόδιο από την απελευθέρωση της Νάπολης, αρχικά, και … Συνέχεια ανάγνωσης Το δέρμα – Κ. Μαλαπάρτε →

Η ανταπόκριση στους διθυράμβους που συνοδεύουν μια έκδοση είναι δίκοπο μαχαίρι, καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος των υψηλών προσδοκιών που ίσως διαψευστούν. Αυτό βέβαια αποτελεί πρόβλημα εκείνων που στολίζουν ένα βιβλίο με το στεφάνι του μεγαλείου κι όχι του ίδιου του κειμένου που συνεχίζει ατάραχο το ταξίδι του στον χρόνο. Ακόμα και έτσι, ως έναν βαθμό, … Συνέχεια ανάγνωσης Δεν ήμουν πια άνθρωπος – Ο. Νταζάι →