1η δημοσίευση: Book Press Δεν υπάρχει μία, ομοούσιος και αδιαίρετη λογοτεχνία, ένα κέντρο, μία Μέκκα στην οποία στρέφονται όλοι οι πιστοί-αναγνώστες κάθε φορά που θα επιλέξουν, θα διαβάσουν και θα σχολιάσουν κάποιο βιβλίο. Και δεν θα έπρεπε να υπάρχει σε τελική ανάλυση, καθώς ο ολοκληρωτισμός δεν νοείται στην τέχνη. Σε αυτό συμφωνούμε όλοι προφανώς. Από … Συνέχεια ανάγνωσης Βιβλιοκριτικοί, αναγνώστες και πάθος →

Η ταραχή στο πηγάδι ξεκίνησε ξαφνικά. Η λάσπη αναδεύτηκε και μετά ξεπρόβαλλαν άκρα -χέρια και πόδια- κι άρχισαν να αναρριχώνται στα τοιχώματα. Πολλαπλασιάστηκαν σταδιακά και ξεθάρρεψαν όσο νόμιζαν ότι προσέγγιζαν το φως. Από κάτω, πιο κοντά στη λάσπη που κάλυπτε τον πάτο, οι άλλοι επιχείρησαν να σταματήσουν την ανοδική πορεία, τρομάζοντας όσους βρίσκονταν πιο ψηλά … Συνέχεια ανάγνωσης Απ’ το πηγάδι →

Σε έναν κόσμο μόνιμα/νόμιμα αναθεωρητικό, ψευδεπίγραφα δημοκρατικό, ανερυθρίαστα δικαιωματικό, ο οποίος έχει θέσει στο επίκεντρο το «δικαίωμα στην άποψη» και ομνύει στον σχετικισμό, θα δηλώσω υπερήφανα ότι καταρχήν τρέφω συμπάθεια προς τις αυθεντίες, εννοώντας πάντοτε εκείνες του πνεύματος (η μόνη αριστεία που παραδέχομαι). Παραφράζοντας ελαφρώς τον Ντεμπόρ: Στην εποχή της γενικευμένης ημιμάθειας, ο θαυμασμός και … Συνέχεια ανάγνωσης Ένα μακρύ Σάββατο – Τζ. Στάινερ →

Ένα από τα βασικά προβλήματα του σύγχρονου (;) αναγνωστικού κοινού δεν είναι η επιλογή και η αγορά βιβλίων αυτοβελτίωσης, όσο το γεγονός ότι αντιμετωπίζει και τα λογοτεχνικά έργα ως τέτοια. Με λίγα λόγια αναζητά στη λογοτεχνία τον εαυτό του (και εν συνεχεία λύση στα προβλήματά του), με εντελώς λάθος τρόπο. Ποιος είναι ο ορθός, θα … Συνέχεια ανάγνωσης Αυτοβελτίωση και λογοτεχνία →

1η δημοσίευση Book Press Μου είναι αδύνατον να κρίνω όπως θα ήθελα αυτό το βιβλίο για συγκεκριμένους λόγους. Ο πλέον προφανής είναι ότι δεν διαθέτω τα αντικειμενικά προσόντα για κάτι τέτοιο. Η ανεπάρκεια στα επιστημονικά πεδία (μαθηματικά και φυσική κυρίως), καθώς και η περιορισμένη μου ευφυία (αναφέρεται ξεκάθαρα εντός: η ευφυία καθορίζεται σε σχέση με … Συνέχεια ανάγνωσης Stella Maris – Κ. Μακάρθι  →

Πάντα μου έκανε εντύπωση πώς το κακό, το διαβολικό, το εκπορευόμενο από τα Νότια του Παραδείσου αποτελούσε πηγή έμπνευσης για ετερόκλητους καλλιτέχνες: για εκείνους που το προσεταιρίζονταν και για τους άλλους που το πολεμούσαν. Ο ντ’ Ωρεβιγύ ανήκει στη δεύτερη κατηγορία: φανατικός καθολικός, ακραιφνής συντηρητικός / μοναρχικός που απεχθανόταν τη Γαλλική Επανάσταση και τις κατακτήσεις … Συνέχεια ανάγνωσης Οι διαβολικές – Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ →

Ο κρεμασμένος άντρας κοίταξε τον επισκέπτη του. Είχε πεθάνει ώρες πριν και ήλπιζε να περάσει με ηρεμία κάποιες εβδομάδες πριν αρχίσει να σαπίζει το κορμί και τον κατεβάσουν από εκεί. Ο επισκέπτης, από την άλλη, φαινόταν κεφάτος (ο σκύλος του γυρνούσε στα πόδια του, μυρίζοντας ολόγυρα). Είχε όρεξη για κουβέντα και μάλιστα ξεκίνησε τον μονόλογό … Συνέχεια ανάγνωσης Ο επισκέπτης →

1η δημοσίευση: Book Press Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο υπήρξε η μόνιμη επωδός που μας συνοδεύει από τα παιδικά χρόνια όποτε διαβάζαμε ένα λογοτεχνικό κείμενο: ποιο ή ποια είναι τα μηνύματά του, τι αποκομίσαμε από αυτό, και κατά συνέπεια τι επιχείρησε να μεταδώσει ο δημιουργός μέσα από το έργο του. Αυτού του είδους η προβληματική … Συνέχεια ανάγνωσης Το μήνυμα στη λογοτεχνία →

1η δημοσίευση Book Press Όταν ο Ψηλός Τζον, αγαπημένος φίλος του πρωταγωνιστή Μπόμπι Γουέστερν, τον αποκαλεί Ιππότη, ο αναγνώστης νιώθει να τον διαπερνά το ρεύμα της ιστορίας. Δεν χρειάζεται να είναι βαθύς γνώστης της λογοτεχνίας για να αναγνωρίσει την καταγωγική γραμμή που συνδέει τον Θερβάντες με τον ΜακΚάρθι (η δεύτερη -αλλά απούσα εδώ- ηλεκτροφόρα γραμμή … Συνέχεια ανάγνωσης Ο επιβάτης – Κ. Μακάρθι →