Μετά τον Τσέχωφ, οι Αμερικανοί έγραψαν τα καλύτερα διηγήματα (ουσιαστικά δεν ξέφυγαν πολύ από το λιτό του ύφος). Η συλλογή αυτή περιέχει κάποιες δυνατές στιγμές, όπως είναι το καταληκτικό διήγημα («Θάνατε αδερφέ μου»), όχι πως τα ενδιάμεσα υπολείπονται. Είναι όμως το φερώνυμο εναρκτήριο, το οποίο καθιστά τη συλλογή αυτή απαραίτητη, ακόμα και σε εκείνους που … Συνέχεια ανάγνωσης Θάνατος στο δάσος και άλλα διηγήματα – Σ. Άντερσον →

Τίτλος ειρωνικός. Όχι όμως γιατί ο Κόνραντ στηλιτεύει την αποικιοκρατία κι όλα αυτά τα βαρετά μοτίβα με τα οποία έχουμε εξ απαλών γαλουχηθεί ώστε να αναγνωρίζουμε αυτόματα. Μολονότι ο χώρος και ο χρόνος δράσης παραπέμπει, πιθανότατα, στο βελγικό Κογκό των αρχών του 20ού, το ιστορικό/ πολιτικό συμφραζόμενο αποτελεί το δεύτερο ή τρίτο επίπεδο, τουλάχιστον για … Συνέχεια ανάγνωσης Ένα προκεχωρημένο φυλάκιο της προόδου – Τζ. Κόνραντ →