Πάνε αρκετά χρόνια, πάνω από 15, από την τελευταία φορά που άνοιξα βιβλίο Έλληνα συγγραφέα (ήταν ένα από τα χειρότερα που έχω διαβάσει ποτέ με τίτλο «μ.Χ.»). Έκανα εξαίρεση για το συγκεκριμένο, καθώς είχα δει την πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση του Άρη Μπινιάρη. Το «Θείο τραγί» έχει ένα σημαντικό προσόν, όσον αφορά τις ιδιαίτερες προτιμήσεις μου, … Συνέχεια ανάγνωσης Το θείο τραγί – Γ. Σκαρίμπας →

Δεν είναι όλα τα βιβλία γραμμένα για να αποδώσουν τιμές στο Λογοτεχνικό Υψηλό ούτε όλοι οι συγγραφείς ανανεωτές ή επαναστάτες της φόρμας. Συχνά η λογοτεχνία διαθέτει υποστηρικτικό σκοπό, άμεσα ψυχαγωγικό, προσφέροντας στον αναγνώστη ένα επίκαιρο θέμα, απαλλαγμένο από το βάρος της υφολογικής καινοτομίας, προκειμένου να είναι εύληπτο χωρίς όμως να υποτιμά τη νοημοσύνη του με … Συνέχεια ανάγνωσης Τροχιές – Σ. Χάρβει →

1η δημοσίευση: Book Press Ομολογώ ότι πέραν των κλασικών συντηρητικών ή φιλελεύθερων φιλοσόφων ή διανοούμενων, κυρίως του 19ου και αρχών του 20ού αιώνα, η επαφή μου με τη σύγχρονη «Δεξιά» διανόηση παραμένει επιδερμική και ισχνή. Δεν φέρω αποκλειστική ευθύνη, καθώς ο εκδοτικός χώρος είναι, ας το ομολογήσουμε, από αδιάφορος ως εχθρικός προς αυτή. Από την … Συνέχεια ανάγνωσης Τρελοί, τσαρλατάνοι, ταραχοποιοί – Διανοούμενοι της Νέας Αριστεράς – Ρ. Σκράτον →

1η δημοσίευση: Book Press Το βιβλίο ξεκινάει με μια ερώτηση στον τίτλο. Στην πρώτη σελίδα, στην πρώτη γραμμή, στις δύο πρώτες λέξεις, θα δώσει την απάντηση: «Όχι εγώ». Το υπόλοιπο κείμενο, ως το τέλος, θα επιχειρήσει να καλύψει το κενό μεταξύ αυτών των δύο φαινομενικά αντιτιθέμενων καταστάσεων, απαντώντας με τρόπο λογοτεχνικό. Ο πόλεμος αποτελεί σταθερά … Συνέχεια ανάγνωσης Εγώ; – Π. Φλαμ →

1η δημοσίευση: Βοοk Press Ο Θερβάντες με τον Δον Κιχώτη δόξασε την περιπλάνηση, την εξερεύνηση εκτός των τειχών, έστω με πενιχρά ή καταστροφικά αποτελέσματα, αρδεύοντας τον έναν μεγάλο παραπόταμο του μυθιστορήματος. Ο Κάφκα και οι συνεχιστές του, όπως ο Μπόρχες, παρέκκλιναν από την ευθεία οδό και πιστοί στη σολιψιστική τους οπτική θεώρησαν εξαρχής το εκτός … Συνέχεια ανάγνωσης Το κτίσμα – Φ. Κάφκα →