Φάντομ Λέιντι – Κ. Γούλριτς

Ακόμα ένα εξαίρετο Noir, από έναν μεγάλο συγγραφέα του είδους. Καίτοι ο "Μαύρος Άγγελος" του ιδίου δεν μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, το "Φάντομ Λέιντι", αντιθέτως, μου άφησε μια πλούσια επίγευση. Και εξηγούμαι: Η πλοκή -ως είθισται στα περισσότερα Noir- δεν είναι το μεγάλο πλεονέκτημα του βιβλίου. Υπάρχουν σημεία αναληθοφανή, τα οποία δεν στέκουν σε … Συνέχεια ανάγνωσης Φάντομ Λέιντι – Κ. Γούλριτς →

Ο ταχυδρόμος χτυπάει δυο φορές – Τζ. Κέιν

Ίσως το πλέον γνωστό και σίγουρα το πιο επιτυχημένο βιβλίο του James M. Cain. Το θέμα του είναι γνωστό και σίγουρα παρουσιάζει ενδιαφέρον, με τις ανατροπές και τον τρόπο εξέλιξης, ως το εξαιρετικό φινάλε. Αυτό βέβαια που έχει σημασία -σε κάθε λογοτεχνικό κείμενο και φυσικά στο Noir- είναι το Ύφος του συγγραφέα. Και στην περίπτωση … Συνέχεια ανάγνωσης Ο ταχυδρόμος χτυπάει δυο φορές – Τζ. Κέιν →

Το Ζεν και η τέχνη συντήρησης της μοτοσικλέτας – Ρ. Πίρσινγκ

Το "Ζεν και η τέχνη…" είχε δημιουργήσει έναν σχετικό θόρυβο κατά την κυκλοφορία του (ο Μέγας Steiner είχε αφιερώσει άρθρο του στο New Yorker) -όχι όμως στη χώρα μας-, δεδομένου πως συνδύαζε το ελευθεριακό πνεύμα των 70's με τον στιβαρά αρθρωμένο φιλοσοφικό λόγο, στο πλαίσιο πάντα της μυθιστορηματικής μορφής. Ας ξεκαθαρίσω εξαρχής πως δεν πρόκειται … Συνέχεια ανάγνωσης Το Ζεν και η τέχνη συντήρησης της μοτοσικλέτας – Ρ. Πίρσινγκ →

Η στέπα – Α. Τσέχοφ

Αν υπάρχει κάποιος τρόπος με το οποίο ο εγκέφαλός μας καλείται να αποδώσει τον χρόνο στα όνειρα, αυτός είναι ο χώρος, προκειμένου να "μεταφράσει" υπό μορφή εικόνας το αόριστο, το απροσδιόριστο. Η Στέπα, στο εμβληματικό αυτό κείμενο του Τσέχοφ, είναι μια τεράστια έκταση χώρου που εντός της περικλείει άπαντες τους ανθρώπους και τον χρόνο τους: … Συνέχεια ανάγνωσης Η στέπα – Α. Τσέχοφ →

Ο αόρατος άνθρωπος – Ρ. Έλισον

Δεν ξέρω αν πρόκειται για το "απόλυτο αφρο-αμερικανικό μυθιστόρημα", αλλά σίγουρα είναι το πλέον ολοκληρωμένο που -εγώ τουλάχιστον- έχω διαβάσει, σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι μαύρος άντρας στη δεκαετία του 50. Δεδομένου ότι δεν μπορώ να υποκριθώ πως κατανοώ και συμμερίζομαι από τη πολυθρόνα της οικίας μου τα προβλήματα ρατσισμού που αποτελούν το … Συνέχεια ανάγνωσης Ο αόρατος άνθρωπος – Ρ. Έλισον →

Η σκούπα και το σύστημα – Ντ. Φ. Γουάλας

Η σχέση μου με το Μεταμοντέρνο δεν είναι ιδανική - τουναντίον. Ίσως το αφήγημά του δεν μου ακούγεται πειστικό, ιδίως η απεγνωσμένη του ανάγκη να διαφοροποιηθεί από τους Προγόνους με κάθε δυνατό -και αδύνατο- τρόπο. Σε κάθε περίπτωση, οφείλει κάποιος να κρίνει κατά περίπτωση, δεδομένου πως στη γενίκευση κρύβεται ο… Διάβολος. "Η σκούπα και το … Συνέχεια ανάγνωσης Η σκούπα και το σύστημα – Ντ. Φ. Γουάλας →

Η διαλεκτική του Διαφωτισμού – Χορκχάιμερ/ Αντόρνο

Δεν διαθέτω την απαραίτητη θεωρητική, φιλοσοφική "σκευή" ώστε να κρίνω επαρκώς το αριστουργηματικό αυτό βιβλίο που έθαλψε κάποια βράδια της φοιτητικής μου ζωής, πολλά χρόνια πριν. Μέχρι σήμερα όμως με έχουν συνοδεύσει θραύσματα σκέψεων και εντυπώσεις, με πιο χαρακτηριστική την εξής: Βαθιά -ελιτιστική, σαφώς- απαξίωση της μαζικής επικρατούσας κουλτούρας, με την οποία οι δύο αυτοί … Συνέχεια ανάγνωσης Η διαλεκτική του Διαφωτισμού – Χορκχάιμερ/ Αντόρνο →

Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν – Ο. Μακόι

Αν δεν υπήρχε ο όρος "Υπαρξιστικό νουάρ", θα έπρεπε να εφευρεθεί για να περιγράψει αυτό το μοναδικό στο είδος του μυθιστόρημα. Χρησιμοποιώντας ως κεντρικό θέμα μια κανιβαλιστική πρακτική της σκοτεινότερης για τους Αμερικανούς εποχής του Great Depression, ο Horace McCoy χτίζει μια εξαιρετική αλληγορία πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Δεν είναι τυχαίο που οι Γάλλοι (όπως … Συνέχεια ανάγνωσης Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν – Ο. Μακόι →

Το τενεκεδένιο ταμπούρλο – Γκ. Γκρας

Περίμενα πολλά περισσότερα από ένα βιβλίο που ανήκει στη χωρία των αριστουργημάτων της μεταπολεμικής γερμανικής λογοτεχνίας, και το οποίο χαρακτηρίστηκε αιρετικό, βλάσφημο, ανόσιο… Πιθανώς, την εποχή που εκδόθηκε, οι χαρακτηρισμοί αυτοί να είχαν κάποιο νόημα που εμένα τώρα μου διαφεύγει. Δεν θα σταθώ βέβαια εκεί, γιατί θα αδικήσω το ίδιο το έργο. Η παράλληλη προς … Συνέχεια ανάγνωσης Το τενεκεδένιο ταμπούρλο – Γκ. Γκρας →

Σπίτι από φύλλα – Μ. Ντανιελέβσκι

Όχι, το "Σπίτι από φύλλα" δεν "θα αλλάξει τη ζωή σου" - κανένα βιβλίο δεν πρόκειται να κάνει κάτι τέτοιο, αν αυτό αποτελεί παρηγοριά. Ούτε πρόκειται περί Αριστουργήματος – αυτά γράφτηκαν ήδη, και η πληθωριστική χρήση του όρου για τη σύγχρονη λογοτεχνία έχει ήδη υποσκάψει το όποιο εγχείρημα εν τη γενέσει του. Τι μένει λοιπόν; … Συνέχεια ανάγνωσης Σπίτι από φύλλα – Μ. Ντανιελέβσκι →