Να ξεκαθαρίσω πως ο "Υπόγειος κόσμος" του DeLillo συγκαταλέγεται στα πιο σημαντικά βιβλία που έχω διαβάσει. Εν συγκρίσει με αυτό, ο "Λευκός θόρυβος" κατά τη γνώμη μου υπολείπεται. Δεν πρόκειται επ' ουδενί για κακό ή μέτριο βιβλίο - αναγνώρισα σημεία δημιουργικής ευρηματικότητας, φιλοσοφικής πληρότητας, συγγραφικής επάρκειας. Εκείνο που ίσως με ξένισε εδώ -και μου κάνει … Συνέχεια ανάγνωσης Λευκός θόρυβος – Ντ. Ντελίλο →

Εκατομμύρια σε όλον τον πλανήτη ομνύουν σε κάποιο από τα λεγόμενα Ιερά Κείμενα. Εφόσον αυτό τους προσφέρει γαλήνη και ελπίδα, ποιος είμαι εγώ να τους κρίνω; Διατηρώ όμως το δικαίωμα να πιστεύω πως, εφόσον αυτό το μικρό σε έκταση, αλλά τεράστιο σε σημασία, βιβλιαράκι συνόδευε τουλάχιστον κάποιες στιγμές της καθημερινότητας των ανθρώπων, ο κόσμος θα … Συνέχεια ανάγνωσης Περί ελευθερίας – Τζ. Σ. Μιλ →

Η σχέση μου με τη σύγχρονη λογοτεχνία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ιδανική – τουναντίον. Έχοντας τα τελευταία 5 χρόνια δεσμευτεί στην αναπλήρωση των σημαντικών κενών μου όσον αφορά τα "απαραίτητα" έργα λογοτεχνίας, η όποια επαφή μου με βιβλία που γράφτηκαν και εκδόθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες είναι τουλάχιστον επιφυλακτική. Ενίοτε κάνω κάποιες εξαιρέσεις στην Ασκητική μου, … Συνέχεια ανάγνωσης Κατά μόνας – Α. Νέουμαν →

Δεδομένου πως πρόκειται για ένα βιβλίο που κοσμεί τις περισσότερες λίστες Απαραίτητων, Αριστουργημάτων κ.ο.κ. ανέμενα μια ανάλογης έκτασης και βάθους αναγνωστική εμπειρία. Δεν είμαι βέβαιος όμως πως τη βρήκα. Ας εξηγηθώ. Όλα τα στοιχεία που προανήγγειλαν την αναγνωστική… ηδονή ήταν παρόντα: Το έντονο καφκικό στοιχείο, η ιαπωνική ελλειπτικότητα, ο "καλπάζων" μοντερνισμός, ο συμβολισμός στα όρια … Συνέχεια ανάγνωσης Η γυναίκα της άμμου – Κ. Άμπε →

Δύσκολο (;) να κρίνεις ένα βιβλίο που φέρνει την υπογραφή του Γκαίτε. Ο "Βέρθερος" είναι το εμβληματικό κείμενο-πρόδρομος του κινήματος του Ρομαντισμού, το οποίο υμνήθηκε στην εποχή του, αν και ο ίδιος ο δημιουργός του το αποκήρυξε -τρόπον τινά- στη συνέχεια, ως έργο της νεότητας. Ποιος είμαι λοιπόν εγώ για να διαφωνήσω με τον… ώριμο … Συνέχεια ανάγνωσης Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου – Γκαίτε →

Αυτό είναι ένα βιβλίο που απέφευγα να διαβάσω για χρόνια και ένας οικονομολόγος/ φιλόσοφος που οι μεν κήνσορές του δαιμονοποιούν, οι δε υπέρμαχοί του λατρεύουν ως Προφήτη. Παρέμενε να προσδιορίσω την αξία του ίδιου του έργου, όσο το δυνατόν αποστασιοποιημένα και κλινικά. Έχει πολύ σωστά λεχθεί πως οι φιλόσοφοι/ θεωρητικοί δεν πρέπει να κρίνονται από … Συνέχεια ανάγνωσης The road to serfdom – Φ. Χάγιεκ →

Κατά καιρούς στο παρελθόν είχα έρθει σε επαφή με το έργο του Ρουσσώ κυρίως μέσω αναφορών από τρίτους συγγραφείς. Ήγγικεν η ώρα για το "real thing" και το αποτέλεσμα με εξέπληξε ευχάριστα, ομολογώ. Βρήκα πραγματικά απολαυστικό το κείμενο και την παράθεση επιχειρημάτων, πολλώ δε μάλλον που μέρος ή όλο έχει παρατεθεί, αντιγραφεί, κλαπεί κλπ. ανηλεώς! … Συνέχεια ανάγνωσης Το κοινωνικό συμβόλαιο – Ζ.Ζ. Ρουσώ →

Οι αυτοβιογραφίες λογοτεχνών δεν με ενθουσιάζουν ως είδος. Σύμφωνα με τη δική μου οπτική, αυτό που έχει σημασία είναι πάντα και πρώτιστα το έργο και όχι οι απόψεις, οι προσωπικότητες ή τα πεπραγμένα τους. Δεδομένου μάλιστα πως πλήττω αφόρητα ιδίως με την παράθεση στιγμών από την παιδική ηλικία, αποφεύγω να αναλώνω πολύτιμο χρόνο σε κάτι … Συνέχεια ανάγνωσης Μίλησε μνήμη – Β. Ναμπόκοφ →

Ο κυνισμός, η μισανθρωπία και ο πεσιμισμός δεν συνιστά Τέχνη καθ’ εαυτήν, εφόσον δεν συνάδει με τη συνεπή κατανόηση του υπαρξιακού άχθους που συνεπιφέρει το πέρασμα του χρόνου, της ηδονής ως αντιπάλου δέους του θανάτου. Ο ήρωας του Ροθ είναι χυδαίος, υβριστής, παρεκκλίνων και ταυτόχρονα γοητευτικός, καθώς η γραφή του κορυφαίου συγγραφέα – αγχέμαχο όπλο!- … Συνέχεια ανάγνωσης Το Θέατρο του Σάμπαθ – Φ. Ροθ →