Η τελευταία τριλογία – Σ. Μπέκετ

Έχοντας αποκηρύξει τον λογοτεχνικό νόμο θεών και ανθρώπων, ο Μπέκετ προχωρά ακόμα ένα βήμα με την "Τελευταία τριλογία". Το να είσαι καινοτόμος προϋποθέτει να ομνύεις εις το "καινό", ταυτόχρονα όμως να είσαι εσαεί έτοιμος για το άλμα στο κενό - και ο Ιρλανδός δεν υπήρξε ποτέ φειδωλός και οκνηρός στα εγχειρήματά του. Η ασύμμετρη απειλή … Συνέχεια ανάγνωσης Η τελευταία τριλογία – Σ. Μπέκετ

Αγαπημένη – Τ. Μόρισον

Δεν υπάρχει, κατά την άποψή μου, λογοτεχνία του οίκτου. Δεν νοείται ανάγνωση που να απαιτεί εκ προοιμίου από τον αναγνώστη τη διαμεσολάβηση ενός συναισθήματος (όσο υψηλό κι αν κρίνεται αυτό), με το οποίο θα εμβαπτιστεί στην… κολυμπήθρα της αναγνωστικής μέθεξης, προκειμένου να απολαύσει το λογοτεχνικό έργο. Στη λογική αυτή, τα πάθη μιας φυλής, ενός λαού, … Συνέχεια ανάγνωσης Αγαπημένη – Τ. Μόρισον

Η γενναιοδωρία της γοργόνας – Ντ. Τζόνσον

Επ' ευκαιρία της κυκλοφορίας της μικρής αυτής συλλογής διηγημάτων, θυμήθηκα κάποιους λόγους για τους οποίους η βορειοαμερικανική λογοτεχνία είναι η μόνη σύγχρονη λογοτεχνία που με ελκύει (πάντα με εξαιρέσεις). Ο βασικότερος όλων είναι πως, σε αντίθεση με τη λεγόμενη σύγχρονη ευρωπαϊκή (άλλη γενίκευση του marketing, για να συνεννοούνται οι κριτικοί μεταξύ τους) δεν είναι δήθεν, … Συνέχεια ανάγνωσης Η γενναιοδωρία της γοργόνας – Ντ. Τζόνσον

Η ανθρώπινη μοίρα – Αν. Μαλρό

1η δημοσίευση, Book Press: Η υπόσχεση του Βασιλείου της Ευτυχίας ματαιώνεται αέναα κι αυτό που απομένει στον άνθρωπο είναι η Εξορία, διακήρυσσε βλοσυρά ένας άλλος μεγάλος των γαλλικών γραμμάτων. Εάν όμως ο Παράδεισος παραμένει εσαεί Απολεσθείς και απρόσιτος, τότε ποιο το νόημα της τέχνης; Η απάντηση φοβάμαι πως είναι απαισιόδοξη: Δεν έχει υπάρξει –ούτε πρόκειται– … Συνέχεια ανάγνωσης Η ανθρώπινη μοίρα – Αν. Μαλρό

Ζωή, Οδηγίες χρήσεως – Z. Περέκ

1η δημοσίευση, Book Press Υπάρχει μια κρυφή ζωή στα άψυχα αντικείμενα, στα πράγματα που μας περιστοιχίζουν και μας συνοδεύουν από την κούνια στον τάφο. Το ανακάλυψε συντετριμμένος ο Αινείας όταν είδε τα ανδραγαθήματά του και τους αγαπημένους συντρόφους του, νεκρούς πλέον, ως παραστάσεις τοιχογραφίας, ψελλίζοντας: «Sunt lacrimae rerum…» («Υπάρχουν δάκρυα για τα πράγματα…»). Και τα … Συνέχεια ανάγνωσης Ζωή, Οδηγίες χρήσεως – Z. Περέκ

Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος – Π. Λέβι

Ο Levi αφήνει να αιωρείται ημιτελής η υποθετική πρόταση στον τίτλο, ως "Δαμόκλειος σπάθη". Θα μπορούσε να συνεχίζει ως εξής: "…τότε δεν αξίζει να ζεις σ' αυτόν τον κόσμο" ή, ακόμα, "…τότε η συγγραφή ενός τέτοιου βιβλίου δεν έχει κανένα νόημα!" κ.ο.κ. Ο συγγραφέας δεν πείστηκε τελικά για το ατελέσφορο του εγχειρήματός του. Ίσως γιατί … Συνέχεια ανάγνωσης Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος – Π. Λέβι

Ημερήσια διάταξη – Ερ. Βιγιάρ

Εξαιρετικές κριτικές συνοδεύουν το βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας του κέρδισε το βραβείο Goncourt και κάθε νέα του κυκλοφορία θεωρείται γεγονός. Έχοντας όμως ελάχιστη εμπιστοσύνη στην προώθηση που συνοδεύει τις σύγχρονες κυκλοφορίες (ιδίως από Γαλλία, της οποίας δεκαετίες τώρα ακολουθούμε τυφλά και δουλικά την αδιάφορη πλέον λογοτεχνική παραγωγή και επιλογές) παραμένω επιφυλακτικός. Αυτό που επιχειρεί ο … Συνέχεια ανάγνωσης Ημερήσια διάταξη – Ερ. Βιγιάρ

Ο καθηγητής του πόθου – Φ. Ροθ

Ο Φ. Ροθ συγκαταλέγεται μεταξύ των ελαχίστων μεταπολεμικών συγγραφέων που μπορώ να διαβάσω άτυπτα – δίχως, δηλαδή, την ανάγκη να εφευρίσκω συνεχώς επιχειρήματα που να δικαιολογούν την ανάλωση πολύτιμου, ανεπίστρεπτου χρόνου που ακόμα και ένα σχετικά ολιγοσέλιδο βιβλίο απαιτεί. Η γενικότερη προβληματική του, αλλά πρώτιστα το αφηγηματικό του στιλ, με προσέλκυαν και συνεχίζουν να το … Συνέχεια ανάγνωσης Ο καθηγητής του πόθου – Φ. Ροθ

Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά – Λ. Παδούρα

Δεν υπάρχει ένα και εξαρχής καθορισμένο "raison d'être" για τη λογοτεχνία, και την τέχνη γενικότερα, και ίσως δεν θα έπρεπε. Σίγουρα η Μεγάλη Λογοτεχνία δεν χρήζει υποστήριξης, καθότι από μόνη της μαρμαίρει την πλάση, αποτελώντας το μέγα "πρώτο κινούν ακίνητον". Τι συμβαίνει όμως με τη μικρότερη, εκείνη που δεν δημιουργεί καθ' ομοίωσή της τον κόσμο, … Συνέχεια ανάγνωσης Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά – Λ. Παδούρα

Η συντέλεια του κόσμου – Τ. Έρπενμπεκ

Ξεκινώ αποφαινόμενος. Και αυτό το βιβλίο φέρνει την "κατάρα" όσων (συνεχώς μειούμενων) έργων σύγχρονης λογοτεχνίας έχω διαβάσει: Αγωνιά! Να είναι σημαντικό, να είναι ιδιαίτερο, να αφήσει το στίγμα του, να ξεφύγει από την επίδραση, από τη σκιά των προγόνων (βαριά η κληρονομιά της γερμανικής λογοτεχνίας!) Δεν υποστηρίζω πως η Erpenbeck ζει με τον… καημό αυτό … Συνέχεια ανάγνωσης Η συντέλεια του κόσμου – Τ. Έρπενμπεκ