Ο Ντικ Τζόνσον είναι νεκρός – Κ Τζόνσον

Το να ξορκίσεις τον θάνατο και δη εκείνον αγαπημένου προσώπου είναι εξαιρετικά δύσκολο, συχνότερα ψυχοφθόρο και, εν τέλει, αναποτελεσματικό. Πολύ περισσότερο όταν προσπαθήσεις να περάσεις την κλυδωνιζόμενη γέφυρα που συνδέει τον ιδιωτικό με τον δημόσιο χώρο μέσω ενός ντοκιμαντέρ-ταινίας, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του μοναδικά πρωτότυπου «Ο Ντικ Τζόνσον είναι νεκρός». Ο Ντικ Τζόνσον έχει … Συνέχεια ανάγνωσης Ο Ντικ Τζόνσον είναι νεκρός – Κ Τζόνσον

Another round – Τ. Βίντεμπεργκ

Εξαρχής η ταινία του Vinterberg με παρέπεμψε στο γοητευτικά ουτοπικό "Idioterne" του Lars von Trier. Εκείνη η ταινία βέβαια βασιζόταν ιδεολογικά εξ ολοκλήρου στο πώς μπορείς να χτίσεις και να κρατήσεις βιώσιμη μια νησίδα ελευθερίας και αυτονομίας εντός του ωκεανού της ανελεύθερης εμπορευματικής κοινωνίας. Η απάντηση, προφανώς, ήταν ότι δεν μπορείς. Οι μετέχοντες του πειράματος … Συνέχεια ανάγνωσης Another round – Τ. Βίντεμπεργκ

Ethos – Bir Baskadir

Αγαπώ το τουρκικό σινεμά. Δημιουργοί όπως οι Ceylan και Kaplanoglu (μεταξύ άλλων) κοσμούν τον σύγχρονο κινηματογράφο με τις σινεφίλ δημιουργίες τους. Για την τουρκική τηλεοπτική παραγωγή δεν είχα άποψη, παρά μόνο εκείνη του…ελλειπτικού μηχανήματος στο γυμναστήριο (ο χρόνος παραμονής μπροστά σε μια οθόνη, καταβάλλοντας τη μέγιστη σωματική προσπάθεια και τη λιγότερη δυνατή πνευματική). Εν ολίγοις, … Συνέχεια ανάγνωσης Ethos – Bir Baskadir

Κήνσορες και θεράποντες / Τζόκερ

Ξεκαθαρίζω εξαρχής πως δεν πρόκειται να προσθέσω τη δική μου άποψη για την ταινία, δεδομένου πως όσοι προηγήθηκαν έχουν καλύψει το θέμα επαρκέστατα. Θα σταθώ, ωστόσο,  σε κάτι διαφορετικό που έχει περισσότερο να κάνει με την αναγνωστική οπτική, παρά με την αμιγώς κινηματογραφική. Υπάρχει ένα βιβλίο που καθόρισε εν πολλοίς τα φοιτητικά μου χρόνια, αλλά … Συνέχεια ανάγνωσης Κήνσορες και θεράποντες / Τζόκερ

Παράσιτα – Μπονγκ Τζουν-χο

Στον κινηματογραφικό κόσμο του Μπονγκ Τζουν-χο, η έννοια του παρασιτισμού πόρρω απέχει από το να αποτελεί αξιολογική κρίση, πλην μόνο μια απλή διαπίστωση. Η λούμπεν οικογένεια, η οποία αποτελεί τον βασικό πρωταγωνιστή της ταινίας αυτής, δεν περιγράφεται αρνητικά ούτε βέβαια και θετικά. Ο κόσμος τους είναι εκείνος του κοινωνικού βυθού όπου κατακλύζεται από λύματα (ο … Συνέχεια ανάγνωσης Παράσιτα – Μπονγκ Τζουν-χο

The hunter (Point Blank) – Ρ. Σταρκ

Μπορεί να μοιάζει με noir, μπορεί να διαβάζεται ως noir, όμως ακριβώς noir δεν είναι. Ναι μεν ανήκει στην ευρύτερη "οικογένεια" του είδους (hard-boiled), αλλά του λείπουν δύο βασικές προϋποθέσεις, στιλιστικές βεβαίως. Η μεν πρώτη έχει να κάνει με το γεγονός πως ο σκληροτράχηλος ήρωας δεν περιβάλλεται με το απαραίτητο "ακάνθινο στεφάνι" του μοιραίου, της … Συνέχεια ανάγνωσης The hunter (Point Blank) – Ρ. Σταρκ

Η ευνοούμενη – Γ. Λάνθιμος

Ουδέποτε υπήρξα φανατικός Λανθιμικός, καθώς το weird ύφος της 1ης περιόδου του δεν με ενθουσίαζε ιδιαίτερα. Και αν η Κινέτα ανήκει απλά στην…καταγέλαστο Αθανασία, ο "Κυνόδοντας" απέπνεε κάτι φρέσκο – όχι πρωτότυπο (Χάνεκε ως πρωτογενής επιρροή), αλλά εντούτοις προσωπικό, ιδίως στο επίπεδο της συναρμογής σεναριακού-στιλιστικού που ενσωμάτωνε με έξυπνο τρόπο το παιγνιώδες. Η συνέχεια ως … Συνέχεια ανάγνωσης Η ευνοούμενη – Γ. Λάνθιμος

Ψυχρός πόλεμος – Π. Παβλικόφσκι

Να ξεκινήσω λέγοντας πως δεν ήμουν από εκείνους που ενθουσιάστηκαν με την "Ιda". Όχι πως δεν μου άρεσε, πως δεν την απόλαυσα. Απλά οι διθυραμβικές κριτικές, κατά τη γνώμη μου, ήταν μάλλον υπερβολικές, για μια ταινία που στιλιστικά και δευτερευόντως θεματικά (είπαμε: το ΠΩΣ πρώτα, μετά το ΤΙ) δεν πρωτοτυπεί. Αυτό πάλι από μόνο του … Συνέχεια ανάγνωσης Ψυχρός πόλεμος – Π. Παβλικόφσκι

Ρόμα – Α. Κουαρόν

Ήδη από την αρκτική σεκάνς που παραπέμπει σε Ταρκόφσκι, ο Κουαρόν κερδίζει τον θεατή του. Τα Φελινι-κής έμπνευσης πλάνα, στη συνέχεια, τα οποία σε καθηλώνουν με την άρτια αισθητική τους, αλλά και η κίνηση της κάμερας, ιδίως στις σκηνές πλήθους, δείχνουν αφενός τη βιρτουοζιτέ τού σκηνοθέτη και αφετέρου τον απόλυτο έλεγχο του μέσου. Από πλευράς … Συνέχεια ανάγνωσης Ρόμα – Α. Κουαρόν

I, Daniel Blake

Είχα καιρό να παρακολουθήσω ταινία του Ken Loach. Είμαι της άποψης πως, ιδίως τα τελευταία χρόνια, γυρνάει σε γενικές γραμμές το ίδιο έργο, με διαφοροποιημένο σενάριο. Το "I, Daniel Blake" προφανώς συνεχίζει στην ίδια λογική. Εντούτοις, αυτό που μένει τελικά είναι το πάθος του Loach, στη γραμμή που έχει εδώ και δεκαετίες χαράξει και υπερασπίζεται … Συνέχεια ανάγνωσης I, Daniel Blake