Φόβος – Στ. Τσβάιχ

Ο «Φόβος» έχει ως κεντρικό του θέμα τη συζυγική απιστία (της πρωταγωνίστριας Ιρένε), τις ενοχές της, το γεγονός ότι πέφτει θύμα εκβιασμού και την -σε γενικές γραμμές- αίσια κατάληξη του δράματος. Αν θεωρητικά χωρίσουμε τη μικρή αυτή νουβέλα σε 3 μέρη (ενοχή-τιμωρία-εξιλέωση), τα δύο πρώτα είναι εξαιρετικά δοσμένα, αλλά το τρίτο ελαφρώς βεβιασμένο και λογοτεχνικά … Συνέχεια ανάγνωσης Φόβος – Στ. Τσβάιχ

Το γράμμα μιας άγνωστης – Στ. Τσβάιχ

"Αμάρτησα για το παιδί μου", κατάσταση. Μελοδραματικό (όχι πως αυτό από μόνο του είναι κακό), εκβιάζει συναισθήματα (αυτό είναι κακό, γιατί παραπέμπει σε διδακτισμό). Εν προκειμένω, ο Τσβάιχ παίρνει ένα βαρύγδουπο θέμα (εκείνο της άνευ όρων αγάπης) και το επιβάλλει στον αναγνώστη με επιφανειακό τρόπο, δίχως να εμβαθύνει καθόλου στο πώς και το γιατί. Η … Συνέχεια ανάγνωσης Το γράμμα μιας άγνωστης – Στ. Τσβάιχ

Μαθήματα λογοτεχνίας – Χ. Κορτάσαρ

1η δημοσίευση: Book Press Η λογοτεχνία είναι μια ψυχρή και κακότροπη νύφη. Τους αγκαλιάζει μεν όλους όταν πέσει η νύχτα, ερωτοτροπεί ασύστολα μαζί τους, αλλά κάθε καινούργιο πρωϊνό είναι έτοιμη να τους παραδώσει στη λήθη, προκειμένου να υποδεχτεί το ίδιο κιόλας βράδυ τον επόμενο εραστή της. Και οι συγγραφείς το γνωρίζουν εκ προοιμίου, αλλά συνεχίζουν … Συνέχεια ανάγνωσης Μαθήματα λογοτεχνίας – Χ. Κορτάσαρ

Η κυρία με το σκυλάκι – Α. Τσέχοφ

Αυτό το κομψοτέχνημα ήρθε και με βρήκε στην κατάλληλη -αναγνωστική και πραγματική- ηλικία. Και όχι, δεν ήταν αποκλειστικά η απόφανση του Ναμπόκοφ ότι πρόκειται για ένα από τα πλέον αριστουργηματικά διηγήματα που έχουν γραφτεί. Σύμφωνα με τους κριτικούς της λογοτεχνίας, ο Τσέχοφ έδωσε πνοή στο ρεαλιστικό διήγημα, για να ακολουθήσει ο Χέμινγουει (και όλη η … Συνέχεια ανάγνωσης Η κυρία με το σκυλάκι – Α. Τσέχοφ

Ο κυνηγός – Χ. Κορτάσαρ

Η επαφή μου με τον Κορτάσαρ υπήρξε πολυκύμαντη. Ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε απότομα στα πανεπιστημιακά χρόνια, όποτε διάβασα σχεδόν όλα του τα διηγήματα (η ορμή του νεοφώτιστου με το περίσσευμα χρόνου). Στη συνέχεια, πέρασα στο «Κουτσό» (μου είχε αρέσει υπερβολικά) και τέλος, μετά τα 30, στο «Βιβλίο του Μανουέλ» (το βαρέθηκα και το παράτησα στη μέση). … Συνέχεια ανάγνωσης Ο κυνηγός – Χ. Κορτάσαρ

Δέντρο από καπνό – Ντ. Τζόνσον

1η δημοσίευση: Book Press Είναι κάποιες εποχές, κάποια ιστορικά γεγονότα που δείχνουν να έχουν ειδικό βάρος στο λεγόμενο συλλογικό ασυνείδητο. Αν και η ίδια τους η αξία καθ’ εαυτήν μπορεί να μην είναι τόσο μεγάλη από υλικής πλευράς (αριθμητικά δεδομένα), ο αντίκτυπός τους παραμένει δυσανάλογος – όχι μόνο τη χρονική περίοδο που έλαβαν χώρα, αλλά … Συνέχεια ανάγνωσης Δέντρο από καπνό – Ντ. Τζόνσον

Η επιστροφή του Φίλιπ Λατίνοβιτς – Μ. Κριλέζα

1η δημοσίευση Book Press Η έννοια του νόστου έχει διαποτίσει με την επαναληπτικότητά της τόσο τον ποιητικό όσο και τον πεζό λόγο από τον καιρό του Ομήρου και μετέπειτα. Ο ήρωας που επιστρέφει μετά από καιρό και βάσανα στον γενέθλιο τόπο είναι ένα τραγικό πρόσωπο. Η επιστροφή του στηρίζεται σε δύο πυλώνες: εκείνον της προσωπικότητας … Συνέχεια ανάγνωσης Η επιστροφή του Φίλιπ Λατίνοβιτς – Μ. Κριλέζα

Αλληλογραφία 1927-1938 – Τσβάιχ/ Ροτ

1η δημοσίευση: Book Press Έχει ειπωθεί πολύ σωστά, μεταξύ άλλων, ότι η φιλία είναι η ισότητα των φίλων. Αυτό δεν συνεπάγεται απαραίτητα την κοινότητα απόψεων και στόχων. Σε διάρκεια χρόνου, η καθεμιά προσωπικότητα αποπλέει με τους δικούς της ανέμους για διαφορετικά λιμάνια, όπου συχνά συναπαντά άλλους ανθρώπους με διαφορετικά όνειρα και ζωές. Κι όμως, όταν … Συνέχεια ανάγνωσης Αλληλογραφία 1927-1938 – Τσβάιχ/ Ροτ

Διάλογοι Καρμηλιτισσών – Ζ. Μπερνανός

1η δημοσίευση, Book Press Τελικά για ποιον πεθαίνει κάποιος; Για τον Θεό του, για τις ιδέες του, για τους συντρόφους του ή για τον εαυτό του; Για όλους αυτούς τους λόγους; Τι είναι αυτό που σπρώχνει τους ανθρώπους να μοιραστούν όχι τη ζωή αλλά τον θάνατό τους με τους άλλους, ως ύστατη θυσία, ως μοναδικό … Συνέχεια ανάγνωσης Διάλογοι Καρμηλιτισσών – Ζ. Μπερνανός

Ανθρώπινη δουλεία – Σ. Μομ

1η δημοσίευση: Book Press Είμαστε όλοι δεσμώτες. Του χρόνου αρχικά. Ξεκινάμε τη ζωή μας αλαφροπατώντας και συνεχίζουμε με βήματα σταθερά, αν και ολοένα και πιο αργά. Μέχρι που πλέον τα δεσμά γίνονται τόσο αδιανόητα βαριά για να τα σηκώσουμε και αφηνόμαστε να μας τραβήξουν κάτω, στο πουθενά. Εκτός όμως από τον χρόνο που είναι αμείλικτος … Συνέχεια ανάγνωσης Ανθρώπινη δουλεία – Σ. Μομ