Αινειάδα – Βιργίλιος

1η δημοσίευση Book Press Η γενεαλογία, η αναζήτηση της προέλευσης, όπως μας δίδαξε ο Φουκώ, δεν είναι απαραίτητο να νοείται ως θεμελίωση στερεοτύπων, αλλά κι ως αναψηλάφηση του παρελθόντος, ως κατακερματισμός της όποιας ενότητας. Τούτο προϋποθέτει, εντούτοις, την εις βάθος γνώση του παρελθόντος, όχι ως στατικού και άπαξ σμιλευμένου όγκου που επικάθεται ως άχθος στις … Συνέχεια ανάγνωσης Αινειάδα – Βιργίλιος

Δόξα – Β. Ναμπόκοφ

1η δημοσίευση, Book Press "Όσο και αν φαίνεται αστείο…". Έτσι ακριβώς ξεκινάει η "Δόξα" κι αμέσως ο προσεκτικός αναγνώστης καταλαβαίνει πως έχει βρεθεί βαθιά στα χωρικά ύδατα της Ναμποκο-χώρας. Ιδιαίτερη χώρα ετούτη, περιορισμένης μεν έκτασης, σημαίνουσας όμως βαρύτητας στο διεθνές λογοτεχνικό στερέωμα, εμφορούμενη από ολιγαρχικό πνεύμα (πιστή στο δόγμα "ενός ανδρός αρχή"). Εκ πρώτης ακραιφνώς … Συνέχεια ανάγνωσης Δόξα – Β. Ναμπόκοφ

Έντεκα ιστορίες και ένας αποχαιρετισμός – Χ. Τζέιμς

Εξ αφορμής, σκέψεις για το έργο του Χ. Τζέιμς Οι 11 ιστορίες που περιέχονται στον τόμο αυτόν περιλαμβάνουν κείμενα των απαρχών τής λογοτεχνικής καριέρας του Χ. Τζέιμς εκτεινόμενα ως τα στερνά του. Οφείλω εξαρχής να ξεκαθαρίσω ότι οι ανθολογημένες αφηγήσεις, στην πλειονότητά τους, δεν θεωρώ ότι ανήκουν στις κορυφαίες στιγμές του Τζέιμς, δεδομένου πως αυτές … Συνέχεια ανάγνωσης Έντεκα ιστορίες και ένας αποχαιρετισμός – Χ. Τζέιμς

Γαλάζια φλέβα – Ρ. Μακντόναλντ

Η ανθρώπινη κατάσταση, ιλαρή και τραγική ομού, αποτελεί την πρώτη ύλη της μυθιστορηματικής δημιουργίας για τους απανταχού ταλαντούχους χειριστές του γραπτού λόγου. Συνθήκη ικανή -πλην όχι αναγκαία- της αφήγησης αποτελεί και το έγκλημα ήδη από την εποχή του έμμετρου λόγου. Ο φόνος, η εκδίκηση και οι συνακόλουθες ενοχές, το αιματηρό συμβάν ως αφετηρία "πράξεως σπουδαίας … Συνέχεια ανάγνωσης Γαλάζια φλέβα – Ρ. Μακντόναλντ

Η Λότε στη Βαϊμάρη – Τ. Μαν

"Αχ ο χρόνος – κι εμείς τα παιδιά του! Μαραινόμαστε μέσα στο χρόνο και κατεβαίνουμε κάτω, η ζωή όμως κι η νιότη ήταν πάντοτε πάνω…" Δύσκολο να αναμετρηθείς με τον μύθο, εφόσον δεν είσαι εσύ ο ίδιος αναπόσπαστο τμήμα του – κι αν όχι η απαρχή, τουλάχιστον συνέχεια ή κατάληξη. Το να εισέλθεις στην περιοχή … Συνέχεια ανάγνωσης Η Λότε στη Βαϊμάρη – Τ. Μαν

Ανεμοδαρμένα Ύψη – Εμ. Μπροντέ

1η δημοσίεσυση, Book Press Λένε πως υπάρχουν μυστικές πόρτες που οδηγούν στη χώρα της λογοτεχνίας. Αν τις ανακαλύψεις νωρίς και τις διαβείς ανέτοιμος, το πιθανότερο είναι να βρεθείς σε κάποιο limbo, κάνοντας κύκλους και επιστρέφοντας πίσω στα βήματά σου αέναα. Η στιγμή θα χαθεί, το απαραίτητο βήμα στο κενό δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ…«απέσβετο και λάλον … Συνέχεια ανάγνωσης Ανεμοδαρμένα Ύψη – Εμ. Μπροντέ

Το μάτι – Β. Ναμπόκοφ

Μολονότι ως πρώιμο δείγμα γραφής δεν αγγίζει το μεγαλείο του ύστερου Ναμπόκοφ, το "Μάτι" είναι απόλυτα εναρμονισμένο με τον βασικό κορμό του έργου του συγγραφέα. Κοντολογίς, πιστό στην ξεχωριστή οπτική του, η οποία αντιμετώπιζε τη σύνθεση μυθιστορημάτων ως γρίφους, κάτοπτρα στημένα με ευφυή τρόπο ώστε να αντανακλούν κάθε φορά μικρές στιγμές αλήθειας (ποτέ ολοκληρωμένες), παρακινώντας, … Συνέχεια ανάγνωσης Το μάτι – Β. Ναμπόκοφ

Ιστορία δύο πόλεων – T. Ντίκενς

1η δημοσίευση, Book Press Όταν στο μεγάλο συμπόσιο προς τιμήν της λογοτεχνίας συρρεύσουν οι συνδαιτημόνες για να γιορτάσουν τη ματαιότητα άπαντων των ανθρωπίνων έργων πλην εκείνων της Τέχνης, στον Ντίκενς θα δοθεί περίοπτη θέση. Μπορεί να μην υπήρξε καινοτόμος με την έννοια που αποδίδουμε σε συγγραφείς όπως ο Τζόυς ή ο Προυστ, πλην όμως κατόρθωσε … Συνέχεια ανάγνωσης Ιστορία δύο πόλεων – T. Ντίκενς

Η τελευταία τριλογία – Σ. Μπέκετ

Έχοντας αποκηρύξει τον λογοτεχνικό νόμο θεών και ανθρώπων, ο Μπέκετ προχωρά ακόμα ένα βήμα με την "Τελευταία τριλογία". Το να είσαι καινοτόμος προϋποθέτει να ομνύεις εις το "καινό", ταυτόχρονα όμως να είσαι εσαεί έτοιμος για το άλμα στο κενό - και ο Ιρλανδός δεν υπήρξε ποτέ φειδωλός και οκνηρός στα εγχειρήματά του. Η ασύμμετρη απειλή … Συνέχεια ανάγνωσης Η τελευταία τριλογία – Σ. Μπέκετ

Μολλόυ – Σ. Μπέκετ

Ανέκαθεν ο δραματικός μονόλογος (piece en monologue) μου άφηνε μια επίγευση εγκλωβισμού. Εν μέρει οφείλεται στην απουσία ενδοκειμενικής αλληλεπίδρασης χαρακτήρων, δίχως την ψευδαίσθηση διαμεσολάβησης που αφήνει η παρουσία διαλόγου, τη θαλπωρή που προσφέρει ένας τουλάχιστον χαρακτήρας με τον οποίο μπορείς να ταυτιστείς. Ο μονόλογος δεν προσφέρει αυτή την ανακούφιση, με αποτέλεσμα να απομένει η απευθείας … Συνέχεια ανάγνωσης Μολλόυ – Σ. Μπέκετ