Οι διαβολικές – Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ

Πάντα μου έκανε εντύπωση πώς το κακό, το διαβολικό, το εκπορευόμενο από τα Νότια του Παραδείσου αποτελούσε πηγή έμπνευσης για ετερόκλητους καλλιτέχνες: για εκείνους που το προσεταιρίζονταν και για τους άλλους που το πολεμούσαν. Ο ντ’ Ωρεβιγύ ανήκει στη δεύτερη κατηγορία: φανατικός καθολικός, ακραιφνής συντηρητικός / μοναρχικός που απεχθανόταν τη Γαλλική Επανάσταση και τις κατακτήσεις … Συνέχεια ανάγνωσης Οι διαβολικές – Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ

Advertisement

Ο επιβάτης – Κ. ΜακΚάρθι

1η δημοσίευση Book Press Όταν ο Ψηλός Τζον, αγαπημένος φίλος του πρωταγωνιστή Μπόμπι Γουέστερν, τον αποκαλεί Ιππότη, ο αναγνώστης νιώθει να τον διαπερνά το ρεύμα της ιστορίας. Δεν χρειάζεται να είναι βαθύς γνώστης της λογοτεχνίας για να αναγνωρίσει την καταγωγική γραμμή που συνδέει τον Θερβάντες με τον ΜακΚάρθι (η δεύτερη -αλλά απούσα εδώ- ηλεκτροφόρα γραμμή … Συνέχεια ανάγνωσης Ο επιβάτης – Κ. ΜακΚάρθι

Ανάστροφα – Ζ. Ουισμάνς

1η δημοσίευση: Book Press Κάθε εποχή, όσον αφορά τον πολιτισμό, φέρνει εντός της τον σπόρο της αυτοκαταστροφής, ταυτόχρονα με εκείνα τα στοιχεία που με τη δύναμη της αδράνειας συγκλίνουν στη διαιώνισή της. Οι σπόροι αυτοί σπανίως ευδοκιμούν, αν και συνήθως παρασύρονται από τις δυνατές νεροποντές της συνήθειας και της οκνηρίας. Εξίσου συχνά παραμένουν θαμμένοι στο … Συνέχεια ανάγνωσης Ανάστροφα – Ζ. Ουισμάνς

«Η Αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ», ο Συμβολισμός και η λογοτεχνία

Ξεφύλλιζα ξανά πρόσφατα το «Axel’s Castle» του E. Wilson (εμβληματική μορφή της λογοτεχνικής κριτικής και προκάτοχος του Steiner στο New Yorker, μεταξύ άλλων). Πρόκειται για σημαντικό κείμενο που δυστυχώς παραμένει αμετάφραστο στη χώρα μας, όπως γενικότερα το έργο τού Αμερικανού διανοούμενου, πλην αποσπασματικών εξαιρέσεων. Στο μικρό αυτό βιβλίο, του 1931, εστιάζει στο κίνημα του Συμβολισμού, … Συνέχεια ανάγνωσης «Η Αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ», ο Συμβολισμός και η λογοτεχνία

Η Αλμπίνα και τα αντρόσκυλα – Α. Γιοντορόφσκι

Τρία προβλήματα είχα αρχικά να αντιμετωπίσω μ’ αυτό το βιβλίο: Συγγραφέας που κατά βάση είναι σκηνοθέτης (είμαι υπέρ της…πλήρους απασχόλησης όσον αφορά τα της τέχνης). Σουρεαλισμός (κατέληξα, μετά από μακροχρόνιες προσπάθειες, στο ότι δεν μου αρέσει στη λογοτεχνία). Λατινοαμερικάνος συγγραφέας (πλην Μπόρχες, Κορτάσαρ και Μπολάνιο…). Εντούτοις, το γεγονός ότι επρόκειτο για μυθιστόρημα του φανταστικού αλλά … Συνέχεια ανάγνωσης Η Αλμπίνα και τα αντρόσκυλα – Α. Γιοντορόφσκι

Το δέρμα – Κ. Μαλαπάρτε

Πότε η ιστορία γίνεται λογοτεχνία και ποια η διαφορά της αυτοβιογραφικής αφήγησης από τη μυθοπλασία, την επινόηση; Η ανάγνωση αυτού του βιβλίου με οδήγησε στις ακόλουθες σκέψεις. Αυτοβιογραφία vs λογοτεχνία Στο «Δέρμα», ο πρωταγωνιστής-ήρωας είναι ο ίδιος ο Μαλαπάρτε. Κάθε κεφάλαιο του βιβλίου αναφέρεται σε κάποιο συγκεκριμένο επεισόδιο από την απελευθέρωση της Νάπολης, αρχικά, και … Συνέχεια ανάγνωσης Το δέρμα – Κ. Μαλαπάρτε

Δεν ήμουν πια άνθρωπος – Ο. Νταζάι

Η ανταπόκριση στους διθυράμβους που συνοδεύουν μια έκδοση είναι δίκοπο μαχαίρι, καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος των υψηλών προσδοκιών που ίσως διαψευστούν. Αυτό βέβαια αποτελεί πρόβλημα εκείνων που στολίζουν ένα βιβλίο με το στεφάνι του μεγαλείου κι όχι του ίδιου του κειμένου που συνεχίζει ατάραχο το ταξίδι του στον χρόνο. Ακόμα και έτσι, ως έναν βαθμό, … Συνέχεια ανάγνωσης Δεν ήμουν πια άνθρωπος – Ο. Νταζάι

Τούνελ – Γ. Γκας

1η δημοσίευση, Book Press Ο F. Jameson στο βιβλίο-αναφοράς του « Το Μεταμοντέρνο ή πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού», προκειμένου να καταδείξει την υστέρηση του Μεταμοντέρνου σε σχέση με τον Μοντερνισμό (όσον αφορά ειδικά τη λογοτεχνία) αναφέρεται χαρακτηριστικά στον «μαρασμό των μεγάλων θεμάτων του ώριμου μοντερνισμού, όπως εκείνα το χρόνου και της διάστασης του, των … Συνέχεια ανάγνωσης Τούνελ – Γ. Γκας

Μπίλλυ Μπαντ – Χ. Μέλβιλ

Οι ιστορίες που ξεχωρίζουν αψηφώντας τον χρόνο, τα μεγάλα έργα στα οποία επανερχόμαστε γενιά τη γενιά για να ανακαλύψουμε εκ νέου το θαυμαστό εντός τους, προϋποθέτουν καταρχάς προσωποπαγές αφηγηματικό ύφος. Εν συνεχεία, συνήθως διαθέτουν δύο επίπεδα από ερμηνευτικής πλευράς: ένα πρώτο, άμεσα ορατό από τον αναγνώστη, μια ιστορία-πλοκή που η έντασή της κρατά αμείωτο το … Συνέχεια ανάγνωσης Μπίλλυ Μπαντ – Χ. Μέλβιλ

Το δίλημμα του δημιουργού

«Ό,τι ανήκει μόνο στο παρόν, πεθαίνει μαζί του» Μ. Μπαχτίν Το παρελθόν διατηρεί τη μερίδα του λέοντος όσον αφορά τον ανθρώπινο χρόνο. Σχεδόν όλα του ανήκουν, δεδομένου ότι το παρόν έχει περάσει τη στιγμή που μιλάμε γι’ αυτό, ενώ το μέλλον δεν έχει ακόμα βιωθεί κι ως εκτούτου δεν του ανήκει τίποτα. Εκείνο που εννοεί … Συνέχεια ανάγνωσης Το δίλημμα του δημιουργού