Το καζανάκι, το τούβλο και η πατρική κληρονομιά

Είναι σαφές ποιος χώρος τελεί υπό την αιγίδα (αν όχι απαραίτητα την κατοχή) του πατέρα μου από κάποια αλάνθαστα σημάδια. Ένα από αυτά είναι το καζανάκι.

Ως γνωστόν, το εν λόγω σκεύος υγιεινής τροφοδοτείται με νερό. Έλα όμως που ο κατασκευαστής προέβλεψε η παροχή αυτή να επαφίεται στον… πατριωτισμό του ιδιοκτήτη, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να το αυξομειώνει κατά το δοκούν. Εδώ ξεκινάει το πρόβλημα, καθότι η οικογένειά μας (όταν ακόμα βρισκόμουν υπό τη σκέπη της) μεγαλούργησε βασιζόμενη στα νάματα της σώφρονος, σεπτής, προτεσταντικής έντασης και βάθους, διαχείρισης των οικονομικών της και, σε ευρύτερο πλαίσιο, των πάσης φύσεως διαθέσιμων πόρων. Ένας εκ των οποίων, το νερό. Και το καζανάκι τροφοδοτείται με νερό. You see my point.

Εφόσον στην υπάρχουσα προδιάθεση προστεθεί και η συγκυρία, το αποτέλεσμα αποδεικνύεται εκρηκτικό. Ίσως οι νεότεροι δεν ενθυμούνται, έχουν περάσει αρκετά χρόνια, αλλά η χώρα κάποια στιγμή αντιμετώπισε σημαντικό πρόβλημα λειψυδρίας. Έκτακτα μέτρα πάρθηκαν και προφανώς ο πατέρας μου υπήρξε από τους πρώτους που τα ενστερνίστηκε (βοήθησε η «προτεσταντική ηθική» plus οι σταλινικές καταβολές). Το θύμα μιας από τις -γνωστές στους παλιότερους- «μπριγάδες» του ήταν το… καζανάκι. Εξηγούμαι.

Εφόσον έπρεπε να μειωθεί η ροή του πολύτιμου υγρού της ζωής, τότε κανείς και τίποτα δεν θα γλύτωνε από τον κανόνα. Και μολονότι δεν μπορούσε ο κύρης του σπιτιού να παρέμβει δραστικά στην ποσότητα που καταναλωνόταν κατά τη διάρκεια του ντους (μολονότι συχνά εκτοξεύονταν έμμεσες απειλές), είχε όμως τη δυνατότητα να ελέγξει τη ροή στο καζανάκι. Φανταστείτε λοιπόν τη σκηνή όπου ένα μεσημέρι εμφανίζεται με το γνωστό αγχωτικό του ύφος/ βάδισμα/ ομιλία (έτσι τα κάναμε όλα εμείς, αγχωτικά και υπερτέλεια, γιατί ήμασταν η Οικογένεια Σούπερμαν) κρατώντας ευμέγεθες τούβλο ανά χείρας. Επικράτησε στιγμιαία αναταραχή, το μυαλό και η φαντασία ακολούθησαν τις δικές τους ατραπούς, μέχρι να εφορμήσει καθησυχαστικά στην τουαλέτα, να ανοίξει το καπάκι του καζανακίου και να εμβαπτίσει, ως άλλος Άη-Γιώργης, με άφατη ηδονή το αντικείμενο εντός. Mission accomplished, καθώς αφαιρέθηκε, θεωρητικά, πολύτιμος… lebensraum από το εσωτερικό του σκεύους, με αποτέλεσμα λιγότερη συγκέντρωση και εκροή ύδατος.

Μία ακόμα πηγή σπατάλης κόπηκε στη ρίζα της, η φαυλότητα ηττήθηκε, η ισορροπία αποκαταστάθηκε. Φυσικά ουδείς τόλμησε να αμφισβητήσει την αξία και την αποτελεσματικότητα του μέτρου, απλά το αποδεχτήκαμε ως προσωρινό, ελέω των «έκτακτων επαναστατικών συνθηκών». Έλα όμως που η καπιταλιστική Λερναία Ύδρα είχε πολλά κεφάλια, και πόσα να προκάνει να κόψει ό έρημος ο πατέρας, οπότε ο σπόρος του φραξιονισμού εισέβαλε διακριτικά στην αποκαθαρμένη από τον ιό του καταναλωτισμού οικία μας, με τη μορφή… γκρίνιας. Διότι συχνά η ποσότητα του νερού δεν επαρκούσε για τις ανάγκες μας, με συνέπεια να πατάμε το κουμπί δύο ολόκληρες φορές (για το number 2), κάτι που εφόσον γινόταν αντιληπτό επέσυρε την κατακραυγή, μιας και αναιρείτο η ουσία και η παρουσία του… τούβλου. Φαύλος κύκλος.

Στην περίπτωση μάλιστα που εμφανιζόταν επισκέπτης και έπρεπε να φιλοξενηθεί, με τρόμο ανακάλυπτε από την πρώτη ημέρα ότι το υπεύθυνο για την απομάκρυνση των ακαθαρσιών σκεύος υπολειτουργούσε, με συνέπεια να αδυνατεί να ξεφορτωθεί αμετάκλητα τα επιπλέοντα κατάλοιπα, οπότε πίεζε σπασμωδικά δεύτερη, ακόμα και τρίτη φορά το κουμπί. Εμείς οι γνώστες συμμετείχαμε του δράματος, πλην όμως δεν μπορούσαμε να βοηθήσουμε τον δύστηνο. Όταν δε ο πατέρας αναλάμβανε να ξεκαθαρίσει το τοπίο επεξηγώντας τα περί τούβλου (ο Γκόγκολ θα ήταν υπερήφανος για εμάς) η κατάσταση περιπλεκόταν, με την έκφραση στο πρόσωπο του επισκέπτη να αμφιταλαντεύεται ολοφάνερα στο μεταίχμιο κατανόησης, απορίας, και ειρωνείας, κάτι που δεν μπορούσε να ξεφύγει από το άγρυπνο μάτι μου (και ορίστε τώρα τα αποτελέσματα).

Για να μην μακρηγορώ, αφορμή όλων αυτών υπήρξε το γεγονός ότι κατά την πρόσφατη επίσκεψή μου στο εξοχικό χρειάστηκε, όλως τυχαίως, να ανοίξω το καπάκι του καζανακίου, αποκαλύπτοντας το ξεχασμένο και ξεπεσμένο τούβλο. Αίφνης και παραδόξως η νοσταλγία με κατέκλυσε, παραμερίζοντας τα λοιπά αρνητικά συναισθήματα. Σήκωσα το τούβλο απαλά, πήγα στην αυλή και το τοποθέτησα με προσοχή δίπλα στις γλάστρες, μαζί με τα άλλα του είδους του (πατρική κληρονομιά). Είχε ακόμα αρκετά χρόνια μπροστά του.

Κι αν υποθετικά προέκυπτε ποτέ η ανάγκη να εξηγήσω στον πατέρα μου πόσο μάταιος υπήρξε ο αγώνας του, προσφέροντας έναν διανοουμενίστικο συμβολισμό περί προσπάθειας ελέγχου της ροής του νερού σε συνάρτηση με εκείνη των λεπτών και των ωρών που διαφεύγουν ανεπίστρεπτα από το… καζανάκι του χρόνου, τότε η κατάσταση θα περιπλεκόταν αχρείαστα. Άσε που η ανάρτηση αυτή θα έχανε τον, ομολογουμένως, χιουμοριστικό της χαρακτήρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s