After dark my sweet – Τ. Τόμσον

Υπάρχουν πολλοί «σοβαροί» λόγοι για να διαβάσω ένα ακόμα βιβλίο του Thompson, αλλά και ένας πρακτικός: Πρόκειται για έναν συγγραφέα που αρκείται – ω του θαύματος!- στις 200 σελίδες για να πει ολοκληρωμένα αυτό που θέλει.

Το μοτίβο γνωστό, το σκηνικό ομοίως, οι χαρακτήρες επίσης. Ο κεντρικός ήρωας είναι όσο κατεστραμμένος χρειάζεται (νοητικά εν προκειμένω), καίτοι πάντα προσπαθεί να αντεπεξέλθει, να επανενταχτεί, να επανορθώσει.

Εις μάτην προφανώς, καθότι ο περίγυρος, ερεβώδης όσο απαιτείται, είναι πάντα έτοιμος να τον σύρει πίσω στο έλος.

Και τέλος, η Γυναίκα. Ο έρωτας (τα έχω ξαναπεί για το ρομαντικό αυτό είδος λογοτεχνίας), είναι η μόνη κανονικότητα, η μόνη οδός διαφυγής που πρόσκαιρα φωτίζει τον δρόμο του τραγικού ήρωα.

Μέσα στα απόνερα του σπαραγμένου βίου του καθρεφτίζεται το φεγγάρι και ο ήρωας στιγμιαία ενδύεται τη λάμψη του, μάταια πάντα, προτού επιστρέψει στο μηδέν.

Αυτός είναι λοιπόν ο «πηλός» στα χέρια του μεγάλου στυλίστα. Ο Thompson ανάβει ένα μικρό κεράκι στο σκοτεινό πηγάδι, κρατώντας το ζωντανό με την πένα του, ανασύροντάς το από τα σκοτάδια ως την τελευταία σελίδα.

Και εκεί, με ένα απαλό φύσημα το σβήνει μπροστά στο πρόσωπο του ήρωα, στέλνοντάς τον πίσω στο έρεβος. Και τη στιγμή που αυτός θα κλείσει τα μάτια για πάντα, εμείς ανοίγουμε τα δικά μας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s