Κόμης Μοντεχρίστο – Α. Δουμάς

Τι είναι αυτό που κάνει τα παιδιά να θέλουν να ακούν ξανά και ξανά το ίδιο παραμύθι; Την υπόθεση τη γνωρίζουν και μάλιστα σπεύδουν να συμπληρώσουν τα κενά, αλλά και να διορθώσουν τις όποιες ακούσιες αποκλίσεις από το πρωτότυπο. Η απάντηση είναι απλή: Η γοητεία της αφήγησης! Αν θέλαμε να το θέσουμε πιο λόγια, η «ενοποιητική δύναμη του Μύθου», κατά Raoul Vaneigem.

Ο Μύθος στην αγνή του μορφή δεν έχει ανάγκη από «χειρουργικό» ρεαλισμό και αληθοφάνεια, στέκεται αυθύπαρκτος, εκτός μόδας. Ακριβώς, όπως και ο «Κόμης Μοντεχρίστο».

Οι αντιρρήσεις γνωστές (και συγγνωστές). Είναι εύκολο για το σύγχρονο κοινό, το εκπαιδευμένο στην αναζήτηση λαθών, παραλείψεων, στη «ματιά-ντετέκτιβ» την εξασκημένη στην αληθοφάνεια, να γελάσει με τα ευρήματα, τον από-μηχανής-θεό και όλα όσα καθιστούν αναληθοφανή την εξέλιξη της ιστορίας σε σημεία.

Προφανώς ένα βιβλίο -όποιο βιβλίο- έχει βάρος 2 σχεδόν αιώνων στην «πλάτη» του, δεν μπορεί παρά να μειονεκτεί στα ζητήματα αυτά. Τι μένει λοιπόν; Τίποτα λιγότερο από τη γοητεία της αφήγησης, από το ταλέντο του συγγραφέα, από την Τέχνη του Λόγου. Και αυτή περισσεύει στο αειθαλές έργο του Δουμά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s