Κόμης Μοντεχρίστο – Α. Δουμάς

Τι είναι αυτό που κάνει τα παιδιά να θέλουν να ακούν ξανά και ξανά το ίδιο παραμύθι; Την υπόθεση τη γνωρίζουν και μάλιστα σπεύδουν να συμπληρώσουν τα κενά, αλλά και να διορθώσουν τις όποιες ακούσιες αποκλίσεις από το πρωτότυπο. Η απάντηση είναι απλή: Η γοητεία της αφήγησης! Αν θέλαμε να το θέσουμε πιο λόγια, η «ενοποιητική δύναμη του Μύθου», κατά Raoul Vaneigem.

Ο Μύθος στην αγνή του μορφή δεν έχει ανάγκη από «χειρουργικό» ρεαλισμό και αληθοφάνεια, στέκεται αυθύπαρκτος, εκτός μόδας. Ακριβώς, όπως και ο «Κόμης Μοντεχρίστο».

Οι αντιρρήσεις γνωστές (και συγγνωστές). Είναι εύκολο για το σύγχρονο κοινό, το εκπαιδευμένο στην αναζήτηση λαθών, παραλείψεων, στη «ματιά-ντετέκτιβ» την εξασκημένη στην αληθοφάνεια, να γελάσει με τα ευρήματα, τον από-μηχανής-θεό και όλα όσα καθιστούν αναληθοφανή την εξέλιξη της ιστορίας σε σημεία.

Προφανώς ένα βιβλίο -όποιο βιβλίο- έχει βάρος 2 σχεδόν αιώνων στην «πλάτη» του, δεν μπορεί παρά να μειονεκτεί στα ζητήματα αυτά. Τι μένει λοιπόν; Τίποτα λιγότερο από τη γοητεία της αφήγησης, από το ταλέντο του συγγραφέα, από την Τέχνη του Λόγου. Και αυτή περισσεύει στο αειθαλές έργο του Δουμά!

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s